Emily Dickinson, 1138

 
Der is in oare Iensumens
Wêr’t mannich sûnder stjert -
Net brek oan freonen komt it fan
Of ’t Lot syn faits divers

Mar de natuer soms, soms in tins
En wa’t it barre mei
Is riker as ûntfâlde wurdt
Troch faaie tellerij -

 

There is another Loneliness
That many die without -
Not want of friend occasions it
Or circumstance of Lot

But nature, sometimes, sometimes thought
And whoso it befall
Is richer than could be revealed
By mortal numeral -

 

F1138 (J1116). Ofbylding: Amherst College Library, Emily Dickinson Collection, 461.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 1138

Nicole Sealey, Stel dy Sisyfus lokkich foar

 
Stel dy Sisyfus lokkich foar

Gun my fannacht dat ik ûntreastber bin,
        sadat him gjin deadsdriuw oankundiget,

it moanneljocht de sinne-opgong net oerredet.
        Ik waard berne foar’t de sinne opgong –

wannear’t de moarn har fermommet as nacht,
        de temperatuer fan bloed, triljende

mûle yn rou. Hoe skriuwe wy
        ús sêfte berte by, de hichte

wêrop’t wy wienen – wienen wy goaden
        dy’t stjerren lâns in parhelium-himel rôlen,

lykas skarabeeën? Wy falle earne tusken god
        en mineraal, ingel en dier yn,

ferwachtsje dat in ding sa hillich as de sinne
        kliuwt en sinkt as in gewoan bist.

Herten begnuve libbenleaze kealtsjes foar’t
        se fuortgean, oaljefanten foarmje in sirkel

om de skedels en tosken fan har deaden hinne –
        net ien wol de bonken achterlitte, net ien wit

dat fuortgean it ferlies ferlytset. Mar fûgels
        plôkje har eigen fearren, hûnen

slikje harsels om te ferwûnen. Stean my
        dat ta. Gun my fannacht dat ik fykje

en sâltsje wat iepenleit. Gun my in lodde
        om de alrún te wjudzjen en hear

hoe’t er raast. Gun my in gesicht dat sa ynlik
        mei stien omwraamt dat it sels

stien is. Ik sis ta dat ik wer yn it fleis kom.
        Ik sis ta dat ik sirkelje om op te stigen.

Ik sis ta, moarn bin ik lokkich.

 
Oantekening fan de skriuwer. De titel is ûntliend oan de lêste sin fan Albert Camus syn essay ‘Le mythe de Sisyphe’. Ek de rigels ‘Gun my in gesicht dat sa ynlik / mei stien omwraamt dat it sels / stien is’ binne loswei ûntliend oan dat essay.

 

Imagine Sisyphus Happy

Give me tonight to be inconsolable,
        so the death drive does not declare

itself, so the moonlight does not convince
        sunrise. I was born before sunrise—

when morning masquerades as night,
        the temperature of blood, quivering

mouth in mourning. How do we
        author our gentle birth, the height

we were—were we gods rolling stars across
        a sundog sky, the same as scarabs?

We fall somewhere between god
        and mineral, angel and animal,

expecting a thing as sacred as the sun to rise
        and fall like an ordinary beast.

Deer sniff lifeless fawns before leaving,
        elephants encircle the skulls and tusks

of their dead—none wanting to leave
        the bones behind, none knowing

their leave will lessen the loss. But birds
        pluck their own feathers, dogs

lick themselves to wound. Allow me this
        luxury. Give me tonight to cut

and salt the open. Give me a shovel
        to uproot the mandrake and listen

for its scream. Give me a face that toils
        so closely with stone, it is itself

stone. I promise to enter the flesh again.
        I promise to circle to ascend.

I promise to be happy tomorrow.

 
Note from the author. The title is borrowed from the final sentence of Albert Camus’s essay “The Myth of Sisyphus.” The lines “Give me a face that toils / so closely with stone, it is itself / stone” are loosely borrowed from the essay as well.

 

Ut Ordinary Beast, Ecco, New York 2017. Oernommen mei tastimming fan de skriuwer.

Posted in Nicole Sealey | Tagged , | Comments Off on Nicole Sealey, Stel dy Sisyfus lokkich foar

Emily Dickinson, 654

 
Moaiens - makkest net - Sy is -
Giet, wolst har as Proai ha -
Bliuwt, ast har gewurde litst -

Fangsto hast de Ploaien

Yn de Greide - as de Wyn
Dêr mei fingers trochgiet -
Wit dan dat de Godlikheid
Dy dat noait net tastiet -

 

Beauty - be not caused - It is -
Chase it, and it ceases -
Chase it not, and it abides -

Overtake the Creases

In the Meadow - when the Wind
Runs his fingers thro’ it -
Deity will see to it
That you never do it -

 

F654 (J516). Ofbylding: Houghton Library, Harvard University, Cambridge, MA. YouTube: Alice Parker, ‘Beauty, Be Not Caused, It Is’, fan it album Heavenly Hurt (2017), útfierd troch de Melodious Accord Musicians.

Posted in Emily Dickinson | Tagged , | Comments Off on Emily Dickinson, 654

Nicole Sealey, De earste minske dy’t de hûndert fyftich helje sil is al berne

 
De earste minske dy’t
de hûndert fyftich helje sil
is al berne

[FOAR PETRA]

Wittenskippers sizze, de libbensferwachting
fan minsken nimt elk jier mei trije moanne ta.
Sa rekkene wurdt de dea opsjoneel. As in strik
of in neigesetsje of lijen. Us mem freget
oft ik foar altyd libje wolle soe.
‘Dan soe ’k my ferfele,’ sis ik. En sy:
‘Mar der is sa’n soad te dwaan,’ oarssein,
se fynt dat sy in soad net dien hat.
Tritich jier lyn wie sy sa âld as ik no bin
mar, oars as ik, te beuzich om te tinken oan
fuortreinde fûgels. Hienen wy mar mear
tiid of genôch jild om bewarre te wurden op iis
oant ienris de wittenskip ús werombringe kin.
De lêste tiid fynt ús mem it libben mar
koart. Ik bin te jong om har te oertsjûgjen
fan it tsjindiel. De iennichste kear dat ik
yn deselde romte wie as de Mona Lisa,
siet dy yn in glêzen kastke achter koarden
fan ik tink fluwiel. Der is folle minder tusken
ússels en ferjitnis – hûd dy’t faak syn doel
foarbysjit. Of miskien is it doel hielendal
net beskerming, mar earder it ferskaffen
fan in plak, as de wachtkeamer fan in dokter,
om yn te sitten oant ien ús nammen omropt.
Hâld dyn fragen oan de ein ta yn.
Mem, mjit myn wiidiepen earms:
sá’n soad tiid hawwe wy noch te deadzjen.

 
Oantekening fan de skriuwer. De titel is ûntliend oan it Reuters-artikel ‘Who wants to live forever? Scientist sees aging cured’ troch Kate Kelland, redakteur Sûnens en Wittenskip.

 

The First Person Who Will Live
to Be One Hundred and Fifty Years
Old Has Already Been Born

[FOR PETRA]

Scientists say the average human
life gets three months longer every year.
By this math, death will be optional. Like a tie
or dessert or suffering. My mother asks
whether I’d want to live forever.
“I’d get bored,” I tell her. “But,” she says,
“there’s so much to do,” meaning
she believes there’s much she hasn’t done.
Thirty years ago she was the age I am now
but, unlike me, too industrious to think about
birds disappeared by rain. If only we had more
time or enough money to be kept on ice
until such a time science could bring us back.
Of late my mother has begun to think life
short-lived. I’m too young to convince her
otherwise. The one and only occasion
I was in the same room as the Mona Lisa,
it was encased in glass behind what I imagine
were velvet ropes. There’s far less between
ourselves and oblivion—skin that often defeats
its very purpose. Or maybe its purpose
isn’t protection at all, but rather to provide
a place, similar to a doctor’s waiting room,
in which to sit until our names are called.
Hold your questions until the end.
Mother, measure my wide-open arms—
we still have this much time to kill.

 
Note from the author. The title is borrowed from “Who wants to live forever? Scientist sees aging cured,” the Reuters article by Health and Science Correspondent Kate Kelland.

 

Ut Ordinary Beast, Ecco, New York 2017. Oernommen mei tastimming fan de skriuwer.

Posted in Nicole Sealey | Tagged , | Comments Off on Nicole Sealey, De earste minske dy’t de hûndert fyftich helje sil is al berne

Emily Dickinson, 628

 
Ta ôfskied skinke wy - ’t is Wenst -
In Dinkje foar de sier -
It prikelt Leavjenden fier fuort
Te leauwen yn elkoar -

Dan dit dan dat - want smaak ferskilt -
Sa skikt - sy reizget fier -
Klematis my ien Kroltsje ta
Fan har Elektrysk Hier -

 

’Tis Customary as we part
A Trinket - to confer -
It helps to stimulate the faith
When Lovers be afar -

’Tis various - as the various taste -
Clematis - journeying far -
Presents me with a single Curl
Of her Electric Hair -

 

F628 (J440). Ofbylding: Clematis virginiana (midden), yn it herbarium fan Emily Dickinson. Houghton Library, Harvard University, Cambridge, MA, Ms. Am 1118.11. Clematis virginiana wurdt yn Amearika ek wol ‘love vine’, ‘traveller’s joy’ of ‘devil’s hair’ neamd. De plant hat dopfruchten mei sulvergrize, hierrige plommen.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 628

Nicole Sealey, Objektpermaninsje

 
Objektpermaninsje

(FOAR JOHN)

As binne wy ferrast dat de oar der noch is,
sa wurde wy wekker. Aaie it lekken, ’t is wier.

Hoe’t wy it oprêden hawwe en fyn it paad
nei dit bêd – hâlden ta gleonens sa’t de dage

ferplichte is ta ljocht. Wy binne net sa sels-
ynnommen dat wy miene, alles hat

hjirhinne laat, mar alles hat hjirhinne laat.
Der is in namme foar it dier

dat de leafde fan ús makket – neamd, tink ik,
nei it lûd dat it makket, lykas rein.

Do bist it dier dêr’t oare dieren nei neamd
binne. Oant der gjint oer is om te laitsjen,

sille dagen begjinne mei itselde skriljen
en einje mei rûpen dy’t molktiksel skrokke.

O, hoe’t wy de ingels fermeitsje
mei ús koarte oeralligens. O,

hoe’t ik dy misse sil as wy dea binne.

 
Oantekening fan de skriuwer. Objektpermaninsje is it besef dat objekten bestean bliuwe ek as sy net waarnommen wurde kinne.

 

Object Permanence

(FOR JOHN)

We wake as if surprised the other is still there,
each petting the sheet to be sure.

How have we managed our way
to this bed—beholden to heat like dawn

indebted to light. Though we’re not so self-
important as to think everything

has led to this, everything has led to this.
There’s a name for the animal

love makes of us—named, I think,
like rain, for the sound it makes.

You are the animal after whom other animals
are named. Until there’s none left to laugh,

days will start with the same startle
and end with caterpillars gorged on milkweed.

O, how we entertain the angels
with our brief animation. O,

how I’ll miss you when we’re dead.

 
Note from the author. Object permanence is the understanding that objects continue to exist even when they cannot be observed.

 

Ut Ordinary Beast, Ecco, New York 2017. Oernommen mei tastimming fan de skriuwer.

Nicole Sealey waard berne yn St. Thomas, Virgin Islands, groeide op yn Apopka, Florida, en wennet yn New York. Yn 2017 ferskynde har bondel Ordinary Beast, dêr’t sy de finale fan de PEN Open Book Award 2018 mei helle. Yn 2015 wûn sy de Drinking Gourd Chapbook Poetry Prize, wat resultearre yn de publikaasje fan har ‘chapbook’ The Animal After Whom Other Animals Are Named. Nicole Sealey is direkteur fan de Cave Canem Foundation, in organisaasje dy’t it wurk fan Afrikaansk-Amerikaanske dichters promoot. Op ’t heden is sy ek gastdosint oan Boston University en gastdichter oan The City College of New York.

Posted in Nicole Sealey | Tagged | Comments Off on Nicole Sealey, Objektpermaninsje

Poste restante XXII

    ‘Uit Heerenveen / Kom ik gevlogen […]’ (r.û.), 1905. Kleurelitografy, boekdruk, 89×140 mm. Sûnder fermelding fan in útjouwer. Poststimpels It Hearrenfean 25-08-1905 en De Lemmer 25-08-[1905]. Ferstjoerd oan Ytje Jongsma, De Lemmer, troch Jakob Kroondijk.
    Waarde Nicht!
    Ik feliciteer u van ganscher harte met uwe verjaring. Ook wordt ge van V. en M.
    [= Vader en Moeder] gefeliciteerd. Als alles goed is, kom ik Zaterdag a.s. bij u te logeeren. Hier alles wel, en ik hoop van u allen hetzelfde. Zijt gegroet.

It is in boadskipper, dizze fûgel, dat is dúdlik. Hy hat in slúfke oan in koardsje om ’e nekke, as wie er in sint-bernard mei in fetsje brandewyn oan de halsbân. It boadskip is ferfette yn it berime byskrift: ‘Uit Heerenveen / Kom ik gevlogen / En breng U met den meesten spoed / Een hartelijk tot weerzien / En een vriendelijken groet.’

Mar it is in frjemde fûgel. De foarm fan de sturt en de tekening op de wjukken binne sûnder mis dy fan in do, mar de kop fan it bist liket my earder dy fan in swel ta. No bin ik gjin fûgeltsjeman, mûlk hat de tekener wiswier in oannimlike do werjûn. Mar it kin ek wêze dat er, al of net bewust, twa besibbe ikonografyen kombinearre hat: dy fan de do en dy fan de swel as bringer fan goed nijs en mear yn it algemien fan leafde, lok en frede.

De do as goednijsbringer giet werom op de do dy’t nei de sûndfloed troch Noach út de arke loslitten waard en mei in oliveblêd yn ’e snaffel weromkaam. It ferskynsel ‘postdo’ spilet fansels ek mei. Allyksa hat de swel yn ús kultuer fanâlds de namme dat er blide tiding bringt. Yn Sweltsjes fan Gaast (2014) wijt Theunis Piersma in moai haadstikje oan de reputaasje fan swellen as ‘oansizzers’ fan de simmer en as ‘de bringers fan lok’.

Op ansichten mei in swel as boade giet it eins altiten om boereswellen – dy sykje ommers de neibyens fan minsken op. Is de boadskipper in do, dan is dy meastentiids wyt. Ornaris hat sa’n swel of do in slúfke yn ’e snaffel, mar it kin ek in klaverfjouwer (lok) of in olivetûkje (frede) wêze. Hiel gol is it Ljouwerter spantsje boereswellen hjirnêst, dat klaverfjouwers yn ’e snaffels hâldt en ek noch in grut read hert fan blomkes meitôget.

De kaart boppe-oan dit blogje wie foar Ytje Jongsma, by gelegenheid fan har alfde jierdei. Ytsje wie berne yn 1894 yn Skoatter Uterdiken (no Bantegea) as dochter fan Cornelis Jongsma en Klaasje Hofstee. Har heit, in boer, ferstoar doe’t Ytsje fjouwer jier wie. Har mem troude opnij mei de widner Albert Peereboom, dy’t op ’e Lemmer wenne. Ytsje troude yn 1918 mei de dûmnyssoan Hendrik Casper Eringa, ‘manufacturier’ yn Snits. Fjouwer moanne letter rekke Hindrik wei. Wierskynlik wie er ien fan de minstens tsien minsken dy’t yn de nacht fan 17 op 18 novimber yn Snits beswieken oan de beruchte Spaanske gryp, sa’t guon kranten berjochten. Yn 1928 gong Ytsje opnij in houlik oan, mei de widner Berend van Halsema (1886–1963), in griffermearde dûmny. Ytsje ferstoar yn Hilversum yn 1963.

De ôfstjoerder fan de ansicht sprekt Ytsje oan mei ‘Waarde Nicht’, mar winliken wie sy fan him in achternicht. Jakob Kroondijk wie berne yn Dolsterhuzen yn 1889 as soan fan Auke Kroondijk en Chrisje Pals en as pakesizzer fan Hans Kroondijk, in oerpake fan Ytsje. De húshâlding fan Auke en Chrisje ferfear letter nei Oranjewâld. Soan Jakob studearre medisinen yn Amsterdam, troude mei Nieske Brouwer (1891–1983) en waard húsdokter yn Oene (by Epe) en dêrnei gemeente- en skoalarts yn Gouda. Letter wie er bestjoerder by de Nederlandse Centrale Vereniging tot Bestrijding der Tuberculose. Jakob ferstoar yn 1970 yn Rotterdam. Syn kollega en freon Izak Wessel betocht him yn it Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde: ‘Een trouwe, toegewijde vriend is heengegaan. Zijn rechtlijnige geest en zijn bescheidenheid zijn deze Fries zijn gehele leven eigen gebleven.’

Posted in Poste restante | Tagged , , , , , , , , , , , , | Comments Off on Poste restante XXII

Elizabeth Bishop, By de fiskloadsen

 
By de fiskloadsen

Hoewol’t it in kâlde jûn is,
sit der by ien fan de fiskloadsen
in âldman te netteboetsjen.
Syn net is yn de skimer hast ûnsichtber,
in donker pearsbrún,
en syn priem fersliten en glêdwreaun.
De loft rûkt sa sterk nei kabbeljau
dat jins noas der fan rint en jins eagen trienje.
De fiif fiskloadsen hawwe steile puntdakken,
smelle battings mei dwerslatten rinne omheech
nei opslachromtes achter de gevels
sadat der op- en delkroade wurde kin.
Alles is sulver: it swiere oerflak fan de see,
dy’t stadich dinet as yn bestân om oer te streamen,
is opaak, mar it sulver fan de banken,
kreeftefallen en mêsten, ferspraat
oer de rûge, skerpe rotsen,
is fan in klearblyklike trochskinendheid
krekt as de âlde geboutsjes mei smaragdgrien moas
dat op de nei it lân kearde muorren groeit.
De mânske fisktobben binne alhiel fuorre
mei lagen prachtige hjerringskobben
en de kroaden binne allyksa beplastere
mei rjemmige maljenkolders yn reinbôchkleuren,
dêr’t reinbôchkleurige michjes op krioele.
Op it hellinkje achter de huzen
stiet tusken de tinne, ljochte tûfkes gers
in âlde houten ierdwine, barsten,
mei twa lange, feal wurden hânspeaken
en wat mankelike flekken, as opdroege bloed,
dêr wêr’t it izerwurk rustke hat.
De âldman nimt in Lucky Strike oan.
Hy wie in freon fan ús pake.
Wy prate oer it ôfnommen ynwennertal
en oer kabbeljau en hjerring, wylst hy wachtet
op it binnenfarren fan in hjerringboat.
Der sitte glitterkes op syn fest en op syn tomme.
Mei dat swarte, âlde knyft, dêr’t it limmet
hast fan weisliten is, hat er fan ûntelbere fisken
de skobben, de wichtichste skientme, ôfskrabbe.

Under by de wetterkant, op it plak
dêr’t se de boaten op it droege lûke,
binne lâns it lange talúd dat it wetter yn rint
tinne sulveren beamstammen dwers
oer de grize stiennen lein, leger en leger
mei goed ien oant oardel meter tuskenromte.

Kâld tsjuster djip en folslein helder,
foar gjin stjerling te daaien elemint,
al foar fisk en seehûnen… Benammen
ien seehûn haw ik hjir jûn nei jûn sjoen.
Hy wie nijsgjirrich nei my. Hy hie niget oan muzyk;
krekt as ik leaude er yn folsleine ûnderdompeling,
dus plichte ik foar him baptistegesangen te sjongen.
Ek song ik ‘In sterke fêsting is ús God’.
Hy rjochte him op yn it wetter en meunstere my
stoefop, wylst er syn kop wat ferweegde.
Dan ferdwûn er om ynienen sawat op itselde plak
wer op te dûken, mei in soarte fan skouderopheljen
as die er it tsjin better witten yn.
Kâld tsjuster djip en folslein helder,
it heldere grize izige wetter… Jinsen, achter ús,
begjinne de foarname hege spjirren.
Blauwich, oerienkomstich harren skaden,
steane in miljoen krystbeammen
op krysttiid te wachtsjen. It wetter liket te hingjen
boppe de rûnsliten, grize en blaugrize stiennen.
Ik haw it kear op kear sjoen, deselde see, deselde,
licht en ûnferskillich skommeljend boppe de stiennen,
izich frij boppe de stiennen,
boppe de stiennen en dan de wrâld.
Soest dyn hân deryn stekke,
dan soe de pols dy daalk sear dwaan,
dyn bonken soenen pynlik wurde en soest dyn hân brâne
as wie it wetter in omsetting fan fjoer
dat op stiennen tart en brânt mei in donkergrize flam.
Soest it priuwe, dan soe it earst bitter smeitsje,
dan sâltich en dan wis dyn tonge brâne.
It is as hoe’t wy ús kennis foarstelle:
tsjuster, sâlt, helder, yn beweging, baarlike frij,
út de kâlde hurde mûle fan de wrâld
opdjippe, foar altyd oan de rotsige boarsten
ûntlutsen, floeiend en opdjippe, en mei’t
ús kennis histoarysk is, floeiend en ferflein.

 

At the Fishhouses

Although it is a cold evening,
down by one of the fishhouses
an old man sits netting,
his net, in the gloaming almost invisible,
a dark purple-brown,
and his shuttle worn and polished.
The air smells so strong of codfish
it makes one’s nose run and one’s eyes water.
The five fishhouses have steeply peaked roofs
and narrow, cleated gangplanks slant up
to storerooms in the gables
for the wheelbarrows to be pushed up and down on.
All is silver: the heavy surface of the sea,
swelling slowly as if considering spilling over,
is opaque, but the silver of the benches,
the lobster pots, and masts, scattered
among the wild jagged rocks,
is of an apparent translucence
like the small old buildings with an emerald moss
growing on their shoreward walls.
The big fish tubs are completely lined
with layers of beautiful herring scales
and the wheelbarrows are similarly plastered
with creamy iridescent coats of mail,
with small iridescent flies crawling on them.
Up on the little slope behind the houses,
set in the sparse bright sprinkle of grass,
is an ancient wooden capstan,
cracked, with two long bleached handles
and some melancholy stains, like dried blood,
where the ironwork has rusted.
The old man accepts a Lucky Strike.
He was a friend of my grandfather.
We talk of the decline in the population
and of codfish and herring
while he waits for a herring boat to come in.
There are sequins on his vest and on his thumb.
He has scraped the scales, the principal beauty,
from unnumbered fish with that black old knife,
the blade of which is almost worn away.

Down at the water’s edge, at the place
where they haul up the boats, up the long ramp
descending into the water, thin silver
tree trunks are laid horizontally
across the gray stones, down and down
at intervals of four or five feet.

Cold dark deep and absolutely clear,
element bearable to no mortal,
to fish and to seals . . . One seal particularly
I have seen here evening after evening.
He was curious about me. He was interested in music;
like me a believer in total immersion,
so I used to sing him Baptist hymns.
I also sang “A Mighty Fortress Is Our God.”
He stood up in the water and regarded me
steadily, moving his head a little.
Then he would disappear, then suddenly emerge
almost in the same spot, with a sort of shrug
as if it were against his better judgment.
Cold dark deep and absolutely clear,
the clear gray icy water . . . Back, behind us,
the dignified tall firs begin.
Bluish, associating with their shadows,
a million Christmas trees stand
waiting for Christmas. The water seems suspended
above the rounded gray and blue-gray stones.
I have seen it over and over, the same sea, the same,
slightly, indifferently swinging above the stones,
icily free above the stones,
above the stones and then the world.
If you should dip your hand in,
your wrist would ache immediately,
your bones would begin to ache and your hand would burn
as if the water were a transmutation of fire
that feeds on stones and burns with a dark gray flame.
If you tasted it, it would first taste bitter,
then briny, then surely burn your tongue.
It is like what we imagine knowledge to be:
dark, salt, clear, moving, utterly free,
drawn from the cold hard mouth
of the world, derived from the rocky breasts
forever, flowing and drawn, and since
our knowledge is historical, flowing, and flown.

 

Ut A Cold Spring, 1955. De begjinrigel fan ‘A Mighty Fortress Is Our God’, de Ingelske ferzje fan Martin Luther syn gesang ‘Ein feste Burg ist unser Gott’, is hjir werjûn neffens de oersetting fan Ype Poortinga (Fryslân sjongt!, 1943; ek yn lettere lietebondels).

Posted in Elizabeth Bishop | Tagged , , | Comments Off on Elizabeth Bishop, By de fiskloadsen

Emily Dickinson, 1774

 
In smoel dat graasje mist, gefoel,
In haatlik, hurd, suksesfol smoel,
In smoelwurk dêr’t in stien
Him hiel fertroud by fiele soe
As oft er it al tiden koe -
Foar ’t earst no gearbruid - ien.

 

A face devoid of love or grace,
A hateful, hard, successful face,
A face with which a stone
Would feel as thoroughly at ease
As were they old acquaintances -
First time together thrown.

 

F1774 (J1711)

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 1774

Elizabeth Bishop, In wûnder as moarnsmiel

 
In wûnder as moarnsmiel

Om seis oere sieten wy te wachtsjen op kofje,
op kofje en op de goeddwaande krom
dy’t optsjinne wurde soe fan in beskaat balkon
– as keningen fan wolear, of as in wûnder.
It wie noch tsjuster. Ien foet fan de sinne
fûn hâld op in lange rimpeling yn de rivier.

De earste pont dy deis wie krekt oarekant de rivier.
Wy hopen, kâld as it wie, dat de kofje
hiel gleon wêze soe – wy snapten dat de sinne
ús net waarmje koe – en dat de krom
in bôle elk wêze soe, bebûtere, troch in wûnder.
Om sân oere ferskynde der in man op it balkon.

Hy stie in skoftke allinne op it balkon
en seach oer ús hollen hinne richting de rivier.
In betsjinner joech him it tabehear foar in wûnder,
besteande út in inkeld kopke kofje
en ien broadsje, en dat makke er ta krom,
mei de holle sis mar yn ’e wolken – by de sinne.

Wie it de man yn ’e plasse slein, troch de sinne?
Wat besocht er te dwaan, dêr heech op syn balkon!
Elke man ûntfong ien nochal hurde krom,
dy’t guon smeulsk fuorttikten yn de rivier,
en, yn in kopke, ien drip fan de kofje.
Guon fan ús talmen, wachtsjend op it wûnder.

Ik kin fertelle wat ik doe seach; it wie gjin wûnder.
Der stie in prachtige filla yn de sinne
en troch de doarren kaam de geur fan gleone kofje.
Oan de foarkant in barok, wyt plastere balkon
oanboud troch fûgels dy’t nestelje lâns de rivier
– ik seach it mei ien each flak by de krom –

en geanderijen en moarmeren keamers. Myn krom
myn wenstee, foar my wrochte troch in wûnder,
ieu nei ieu, troch ynsekten, fûgels en de rivier
dy’t de stien bewurket. En ik sit yn de sinne,
alle dagen om moarnsitenstiid, op myn balkon
mei de fuotten omheech, en drink liters kofje.

Wy beslikken de krom en ferslokten de kofje.
In raam oarekant de rivier fong de sinne
as wie it wûnder geande, op it ferkearde balkon.

 

A Miracle for Breakfast

At six o’clock we were waiting for coffee,
waiting for coffee and the charitable crumb
that was going to be served from a certain balcony,
—like kings of old, or like a miracle.
It was still dark. One foot of the sun
steadied itself on a long ripple in the river.

The first ferry of the day had just crossed the river.
It was so cold we hoped that the coffee
would be very hot, seeing that the sun
was not going to warm us; and that the crumb
would be a loaf each, buttered, by a miracle.
At seven a man stepped out on the balcony.

He stood for a minute alone on the balcony
looking over our heads toward the river.
A servant handed him the makings of a miracle,
consisting of one lone cup of coffee
and one roll, which he proceeded to crumb,
his head, so to speak, in the clouds—along with the sun.

Was the man crazy? What under the sun
was he trying to do, up there on his balcony!
Each man received one rather hard crumb,
which some flicked scornfully into the river,
and, in a cup, one drop of the coffee.
Some of us stood around, waiting for the miracle.

I can tell what I saw next; it was not a miracle.
A beautiful villa stood in the sun
and from its doors came the smell of hot coffee.
In front, a baroque white plaster balcony
added by birds, who nest along the river,
—I saw it with one eye close to the crumb—

and galleries and marble chambers. My crumb
my mansion, made for me by a miracle,
through ages, by insects, birds, and the river
working the stone. Every day, in the sun,
at breakfast time I sit on my balcony
with my feet up, and drink gallons of coffee.

We licked up the crumb and swallowed the coffee.
A window across the river caught the sun
as if the miracle were working, on the wrong balcony.

 

Ut North & South, 1946.

Posted in Elizabeth Bishop | Tagged | Comments Off on Elizabeth Bishop, In wûnder as moarnsmiel