Robert Frost, Hâlde by wâld op in snieïge jûn

 
Hâlde by wâld op in snieïge jûn

Waans wâld dit is, ’t is my bekend.
Mar hy hat yn it doarp syn went;
Sjocht net dat ik hjir hâld, fan doel
Syn wâld mei wyt bestruid te sjen.

Myn hopke tinkt grif, rare boel
En stean hjir stil by bosk en poel,
Beferzen, fier fan stâl en strie,
Wylst nearder jûn dit jier net foel.

Syn beltsjes skoddet er, as stie
Er foar de fraach wat misrûn wie.
Gjin oar lûd mear as licht geflean
Fan twirrewyn en dûnzige snie.

In moaie wrâld wurdt my hjir bean,
Mar ’k moat foar myn beloften stean,
En ear’t ik sliep sa fier noch gean,
En ear’t ik sliep sa fier noch gean.

 

Stopping by Woods on a Snowy Evening

Whose woods these are I think I know.
His house is in the village, though;
He will not see me stopping here
To watch his woods fill up with snow.

My little horse must think it queer
To stop without a farmhouse near
Between the woods and frozen lake
The darkest evening of the year.

He gives his harness bells a shake
To ask if there is some mistake.
The only other sound’s the sweep
Of easy wind and downy flake.

The woods are lovely, dark and deep,
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep,
And miles to go before I sleep.

 

Ut New Hampshire, 1923. YouTube: ‘Stopping by Woods on a Snowy Evening’ foardroegen troch Robert Frost sels, 1952.

Posted in Robert Frost | Tagged | Comments Off on Robert Frost, Hâlde by wâld op in snieïge jûn

Elizabeth Bishop, Tankstasjon

 
Tankstasjon

Ach, wat is it smoarch!
– dat lytse tankstasjon,
oaljich, mei oalje fersêde
ta in ûntrêstigjende, alhiel
swarte trochskinendheid.
Pas op mei dy lúsjefers!

De heit hat in overal oan,
smoarch en oaljich
en te krap ûnder de earms,
en in steal kwike, dryste,
gleie soannen helpt him
(’t is in famyljetankstasjon),
elk troch ende troch smoarch.

Wenje se yn it stasjon?
It hat achter de pompen
in betonnen weranda, mei
in wrak, fan fet trochlutsen
rotan-ameublemint derop;
op de reiden sofa,
hiel noflik, in smoarge hûn.

In pear stripboeken jouwe
it iennichste kleuraksint –
in bestimde kleur. Se lizze
op in grut útfallen kleedsje,
feal, dat in krukje oerdekt
(diel fan it ameublemint), nêst
in grutte hierrige begoania.

Wêrom dy singeliere plant?
Wêrom dat krukje?
Wêrom, ach wêrom dat kleedsje?
(Borduerd yn koweblomkesstek
mei margriten, tink ik,
en swier troch it grauwe haakwurk.)

Ien hat it kleedsje borduerd.
Ien jout de plant wetter,
of oalje miskien. Ien
skikt de rigen blikken
sadanich dat se súntsjes
ESSOSOSOSO
sizze tsjin opfokte auto’s.
Ien hâldt fan ús allegearre.

 

Filling Station

Oh, but it is dirty!
—this little filling station,
oil-soaked, oil-permeated
to a disturbing, over-all
black translucency.
Be careful with that match!

Father wears a dirty,
oil-soaked monkey suit
that cuts him under the arms,
and several quick and saucy
and greasy sons assist him
(it’s a family filling station),
all quite thoroughly dirty.

Do they live in the station?
It has a cement porch
behind the pumps, and on it
a set of crushed and grease-
impregnated wickerwork;
on the wicker sofa
a dirty dog, quite comfy.

Some comic books provide
the only note of color—
of certain color. They lie
upon a big dim doily
draping a taboret
(part of the set), beside
a big hirsute begonia.

Why the extraneous plant?
Why the taboret?
Why, oh why, the doily?
(Embroidered in daisy stitch
with marguerites, I think,
and heavy with gray crochet.)

Somebody embroidered the doily.
Somebody waters the plant,
or oils it, maybe. Somebody
arranges the rows of cans
so that they softly say:
ESSOSOSOSO
to high-strung automobiles.
Somebody loves us all.

 

Ut Questions of Travel, 1965.

Posted in Elizabeth Bishop | Tagged | Comments Off on Elizabeth Bishop, Tankstasjon

Poste restante XXIII

    PRIKWEG, NIEUW BEETS’ (l.b.), ±1915–1920. Ljochtdruk, 88×136 mm. Utjûn troch Jippe van der Duim, Nij Beets, nû. 28862. Poststimpel Nij Beets 16-09-1920. Ferstjoerd oan Rienkje bij de Leij, Drachten, troch ‘R’.

    Beets, Woensdag

    Beste R.
    Je briefkaart ontvangen en we zullen je Zaterdag verwachten hoor; ik wilde me ook al een nacht bij jullie aanmelden, doch dat kunnen we dan wel afspreken. Moeke zegt, je moet maar bericht van huis meenemen, wanneer je Vaa en Moe hier nu een nacht komen.
    Ik hoef niet naar Drachten te teekenen, zoodat je dus niet op mij behoeft te wachten. Als ’t mooi weer is, haal ik je denkelijk wel een eindje af, je gaat toch zeker niet eerder dan half vier of vier uur uit Hoornsterzw
    [aag]. Nu de groeten van allen. R.

Hy sjocht der op dizze yn 1920 ferstjoerde ansicht sa rustyk út, de Prikkewei yn Nij Beets, mar it wie dêr ien en al earmoed yn dy tiid. Noch ytlike desennia nei de stichting fan Nij Beets yn 1863 libben en wurken feanarbeiders en harren húshâldings dêr yn ellinde. De arbeiders barden foar hurd bealgjen in bedroefd lyts bytsje lean, se wennen yn behyplike wenninkjes en spitketen, de feanbazen leinen twongen winkelnearing op en der wie analfabetisme, drankmisbrûk, krapte oan iten en sykte. Struktureel ûnrjocht dat sosjale ûnrêst joech; geregeldwei brutsen wylde stakings út, it bollejeien.

De útjouwer fan de ansicht, de Beetster Jippe van der Duim, hie sels feanarbeider west, mar yn 1911 wie er oan it baantsje fan helppostkantoarhâlder slagge. Lykas mear brievegarders fertsjinne er in grypstoer by mei de ferkeap fan ansichten. De earmoed yn Nij Beets en omkriten skimeret al wat troch op in oare ansicht fan de Prikkewei, útjûn tusken 1905 en 1907 troch Wieger Numan fan Beetstersweach. Rjochts in houten klinte. Op in ynset linksboppe steane trije feanarbeiders rûnrêgich te turfstekken. Plankjes ûnder de klompen moatte ferhinderje dat de fuotten yn de dridze weisakje.

De Prikkewei is gâns feroare; op de ansicht hjirnêst, ferstjoerd yn 1941, riist al nijbou op. Mar de neitins oan de earmoed fan eartiids wurdt yn Nij Beets libben hâlden, yn iepenloftmuseum It Damshûs. En de bodders foar in better bestean wurde eare yn it byld De appèlmaster fan Karianne Krabbendam en yn ferskate strjitnammen. Sa waard de parallel oan de Prikkewei rinnende Strjitwei yn 1952 omdoopt ta Domela Nieuwenhuiswei, nei de ferneamde sosjalist en lettere anargist dy’t yn 1890 Nij Beets besocht om in grutte kliber stakende feanarbeiders ta te sprekken.

Ek de Van Eedenstrjitte, de Hoenstrjitte en de Nawijnstrjitte, hjirnêst op in ansicht út 1959, bringe yn harren nammen hommaazje oan striders foar sosjale herfoarming. De utopyske skriuwer Frederik van Eeden hie, nei it model fan syn koloanje Walden yn Bussum, yn 1903 yn Nij Beets de koloanje Frij Fryslân opset, dy’t laat waard troch in Beetster geastessibbe, de idealistyske feanarbeider Jan Hoen. En de Beetster ûnderwizer Tjepke Nawijn spruts skande fan de misstannen yn de feanterij en waard yn 1892 foar it gerjocht sleept op beskuldiging fan mislediging fan in feanbaas; Pieter Jelles Troelstra stie him by as abbekaat.

De ûntfangster fan de ansicht boppe-oan dit blog sil harren striid begrepen hawwe. Rienkje bij de Leij waard op 16 maaie 1901 berne yn in read nêst en hat op har eigen wize krewearre foar in stikmannich typysk sosjalistyske idealen. Doe’t Rienkje de ansicht krige, wie se njoggentjin en siet se by de oannimmer Klaas van der Veen yn Drachten yn de kost. Sûnt in jier wurke sy op kantoar by de Drachtster drukkerij en útjouwerij Laverman. Dy hie doe krekt fan Jan Kuiken yn Sint Anne it printsjen fan De Blauwe Vaan oernommen, it wykblêd fan de Nederlandsche Vereeniging tot Afschaffing van Alcoholhoudende Dranken, ornaris koartwei oantsjut as de NV. Rienkje krige de administraasje fan it tydskrift op har noed. Nêst har baan by Laverman die Rienkje bestjoerswurk binnen de ôfdieling Drachten fan de NV en binnen de ôfdieling De Gordyk fan de Arbeidersvereeniging voor Lijkverbranding (in Drachtster ôfdieling kaam net fan de grûn). Rienkje ferstoar op 12 juny 1974 yn Drachten en waard kremearre yn Goutum. Sy is nea troud.

Immens bibleteek of samling of browse-skiednis kinne ferklappe wat ien dwaande hold. Yn it gefal fan Rienkje helpe har plakboeken. Dy wurde bewarre yn Tresoar, tegearre mei pakken kranteknipsels dy’t noch ynplakt wurde moasten. Der binne plakboeken by mei it opskrift Drachtens Vooruitgang, dy’t knipsels oer wenningbou, nije ynfrastruktuer en yndustry en bettere sosjale foarsjennings befetsje. Oare plakboeken binne wijd oan Bijzondere Gebeurtenissen en oan Amusement oftewol it pleatslike muzyk- en teaterlibben: sekuer folge Rienkje wat en wa’t der yn Drachten op ’e planken en foar it buordsje kaam. As útsetter is der noch in plakboekje mei Grappen en Versjes. Rienkje leaude yn foarútgong en hold fan sang, toaniel en koartswyl, dat is dúdlik. Se wie grif ek sels lid fan sjong- en toanielferienings. Yn alle gefallen song se, neffens in programma yn har argyfke, solo in liet op in feestjûn fan Arbeiders Zangvereeniging De Dageraad op 9 febrewaarje 1926, yn Hotel De Phoenix yn Drachten.

Yn har maatskiplike oertsjûgings likegoed as yn har leafhawwerijen wie Rienkje in dochter fan har heit. Jan bij de Leij (hjirnêst op in foto út de kollekje fan Tresoar) hat him as skoalhaad en benammen as organisator en aktivist tige ynspand foar it ferbetterjen fan it libbenspeil fan de earme befolking yn Jobbegea en Hoarnstersweach. Berne yn Hallum yn 1864 as soan fan in winkelman, learde Bij de Leij ta ûnderwizer. Hy waard kwekeling yn Jobbegea-Skuorregea en dêrnei ûnderwizer yn Jobbegea Tredde Slús, om yn 1912 skoalhaad te wurden yn Hoarnstersweach. As ûnderwizer stimulearre er sport en sang, holp er syn learlingen – arbeidersbern – safolle mooglik hegerop en ivere er foar better ûnderwiis en steatspensjoen.

Dêrnêst wie Jan bij de Leij warber as in fûl drankbestrider, as esperantist, bestjoerder en ferieningsman, en as Frysk skriuwer fan lieten en fersen (ûnder mear foar it Frysk ûnthâlders-lieteboekje) en fan de faken opfierde fleurige ‘neistikjes’ Ik smook (1907) en It testemint (1918). Yn 1924 naam er fanwegen syn sûnens ûntslach en sette er him mei syn frou Hendrikje de Jong nei wenjen yn Apeldoarn, dêr’t er warber wie yn de Fryske krite. Yn 1931 repatriearre it echtpear wer nei Fryslân en wennen se yn Drachten, tichtby dochter Rienkje. Jan bij de Leij ferstoar yn 1935 en waard kremearre yn Westerveld. ‘Tijdens het dalen van de baar werd een Friesch vers gezongen’, skreau het Nieuwsblad van Friesland.

Master Bij de Leij stie yn Jobbegea-Hoarnstersweach en omkriten heech yn oansjen. Doe’t der yn 1950 in nije wei oanlein waard tusken Jobbegea Tredde Slús en Hoarnstersweach, wie Bij de Leij oan bar om ferneamd te wurden. It wie Rienkje dy’t op 2 novimber 1950 it lintsje trochknippe mocht by de iepening fan de Master Bij de Leijwei. Sy die dat mei ‘een roodbestrikte schaar’, sa’t yn de Heerenveense Koerier te lêzen stie. ‘Een eenvoudige plechtigheid, maar in zijn symboliek van grote betekenis’, foege de krante dêr oan ta. Ek oare kranten dienen yn wurd en byld ferslach fan de iepening, en Rienkje plakte de stikjes yn har plakboeken. Op ien fan de knipsels, mûlk út de Dragtster Courant, sjogge wy Rienkje (rjochts, mei bril) en har jongere suster Catolina van der Velde-bij de Leij, mei in ûnbekende ynwenster fan Hoarnstersweach tusken harren yn.

Posted in Poste restante | Tagged , , , , , , , , , , , , , | Comments Off on Poste restante XXIII

Nicole Sealey, Anamnese

 
Anamnese

’k Haw swier west. ’k Haw seks hân mei in man
dy’t seks hân hat mei manlju. Ik kin net sliepe.
Us mem hat en ús mem har mem hie
astma. Us heit hat in oerhaal hân. Us heit
syn mem hat hege bloeddruk.
Beide pakes binne stoarn oan sûker.
Ik drink. Ik smook net. Xanax as ik flean.
Propranolol tsjin eangst. ’k Haw minne eagen.
Wurd kjel fan wyn. Nicht Lilly stoar doe’t by har
in slachier skuorde. Tante Hilda: in hertoanfal.
Omke Ken, wiis as er wie, waard skept
troch in auto as woe er hokfoar teory ek
dêr’t ik op ta skriuw wjerlizze. En, sa begryp ik,
de stjerren oan de himel binne al dea.

 
Oantekening fan de auteur. Hoewol’t de lêste rigel wat oars suggerearret, binne de stjerren oan de himel heechstwierskynlik net dea. De ôfstân tusken de stjerren en ús is sa grut dat wy inkeld de helderste stjerren sjen kinne, oftewol de meast libbene.

 

Medical History

I’ve been pregnant. I’ve had sex with a man
who’s had sex with men. I can’t sleep.
My mother has, my mother’s mother had,
asthma. My father had a stroke. My father’s
mother has high blood pressure.
Both grandfathers died from diabetes.
I drink. I don’t smoke. Xanax for flying.
Propranolol for anxiety. My eyes are bad.
I’m spooked by wind. Cousin Lilly died
from an aneurysm. Aunt Hilda, a heart attack.
Uncle Ken, wise as he was, was hit
by a car as if to disprove whatever theory
toward which I write. And, I understand,
the stars in the sky are already dead.

 
Note from the author. Though the last line of the poem suggests otherwise, the stars in the sky are most likely not dead. The distance between the stars and us is so great that we can only see the brightest stars, which is to say the most alive.

 

Ut Ordinary Beast, Ecco, New York 2017. Oernommen mei tastimming fan de auteur.

Posted in Nicole Sealey | Tagged | Comments Off on Nicole Sealey, Anamnese

Emily Dickinson, 687

 
Ik frege mar ien ding -
Gjin oar - waard my ûntkeard -
Betelje woe Ik - mei Bestean -
Baas Keapman die ferheard -

Brazyl? Hy tyspele mei in Knoop -
Sûnder my oan te sjen -
“Mar - Juffer - is der Hjoed neat oars -
Dat Ik Jo toane kin?”

 

I asked no other thing -
No other - was denied -
I offered Being - for it -
The Mighty Merchant sneered -

Brazil? He twirled a Button -
Without a glance my way -
“But - Madam - is there nothing else -
That We can show - Today”?

 

Brazil hat Dickinson grif net Brazilië mei bedoeld, sa’t guon oersetters hawwe wolle. Ek in eksoatyske houtsoarte dêr’t in reade kleurstof út ferkrigen waard, dy kleurstof sels en de tekstyl dy’t der mei ferve waard hieten yn it Ingelsk wol brazil. Yn it Hollânsk bestiet foar de houtsoarte en de kleurstof it wurd braziel. Yn it Frysk leit de nijfoarming brazyl foar de hân – in ûnmisberenien, lykas konsenylje, foar dy oare reade kleurstof.

F687 (J621). Ofbylding: Houghton Library, Harvard University, Cambridge, MA.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 687

Nicole Sealey, Tink net yn eksekúsjes, mar yn post mortem-ereksjes

 
Tink net yn eksekúsjes,
mar yn post mortem-ereksjes

Wie de dei mar net.
De dage hat wer in loft,
syn fûgels opeaske.

Fan myn brânsteapel ôf
besjoch ik de brutsen nekken.
Ienris stie dit stee

fjildblommen ta –
neat slimmer as kniesde
fjildblommen. Djoerleave

dage, deademasker
dêr’t ik oan wend
rekke bin, toan my

ien moai ding
net swierder
as in kolibry.

 

Instead of Executions,
Think Death Erections

I wish the day hadn’t.
Dawn has claimed
another sky, its birds.

I watch from my burning
stake the broken necks.
Once, this lot

allowed wildflowers—
nothing worse than bruised
wildflowers. Darling

dawn, death mask
in which I’ve grown
accustomed, show me

one pretty thing
no heavier
than a hummingbird.

 

Ut Ordinary Beast, Ecco, New York 2017. Oernommen mei tastimming fan de auteur.

Posted in Nicole Sealey | Tagged | Comments Off on Nicole Sealey, Tink net yn eksekúsjes, mar yn post mortem-ereksjes

Emily Dickinson, 1138

 
Der is in oare Iensumens
Wêr’t mannich sûnder stjert -
Net brek oan freonen komt it fan
Of ’t Lot syn faits divers

Mar de natuer soms, soms in tins
En wa’t it barre mei
Is riker as ûntfâlde wurdt
Troch faaie tellerij -

 

There is another Loneliness
That many die without -
Not want of friend occasions it
Or circumstance of Lot

But nature, sometimes, sometimes thought
And whoso it befall
Is richer than could be revealed
By mortal numeral -

 

F1138 (J1116). Ofbylding: Amherst College Library, Emily Dickinson Collection, 461.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 1138

Nicole Sealey, Stel dy Sisyfus lokkich foar

 
Stel dy Sisyfus lokkich foar

Gun my fannacht dat ik ûntreastber bin,
        sadat him gjin deadsdriuw oankundiget,

it moanneljocht de sinne-opgong net oerredet.
        Ik waard berne foar’t de sinne opgong –

wannear’t de moarn har fermommet as nacht,
        de temperatuer fan bloed, triljende

mûle yn rou. Hoe skriuwe wy
        ús sêfte berte by, de hichte

wêrop’t wy wienen – wienen wy goaden
        dy’t stjerren lâns in parhelium-himel rôlen,

lykas skarabeeën? Wy falle earne tusken god
        en mineraal, ingel en dier yn,

ferwachtsje dat in ding sa hillich as de sinne
        kliuwt en sinkt as in gewoan bist.

Herten begnuve libbenleaze kealtsjes foar’t
        se fuortgean, oaljefanten foarmje in sirkel

om de skedels en tosken fan har deaden hinne –
        net ien wol de bonken achterlitte, net ien wit

dat fuortgean it ferlies ferlytset. Mar fûgels
        plôkje har eigen fearren, hûnen

slikje harsels om te ferwûnen. Stean my
        dat ta. Gun my fannacht dat ik fykje

en sâltsje wat iepenleit. Gun my in lodde
        om de alrún te wjudzjen en hear

hoe’t er raast. Gun my in gesicht dat sa ynlik
        mei stien omwraamt dat it sels

stien is. Ik sis ta dat ik wer yn it fleis kom.
        Ik sis ta dat ik sirkelje om op te stigen.

Ik sis ta, moarn bin ik lokkich.

 
Oantekening fan de auteur. De titel is ûntliend oan de lêste sin fan Albert Camus syn essay ‘Le mythe de Sisyphe’. Ek de rigels ‘Gun my in gesicht dat sa ynlik / mei stien omwraamt dat it sels / stien is’ binne loswei ûntliend oan dat essay.

 

Imagine Sisyphus Happy

Give me tonight to be inconsolable,
        so the death drive does not declare

itself, so the moonlight does not convince
        sunrise. I was born before sunrise—

when morning masquerades as night,
        the temperature of blood, quivering

mouth in mourning. How do we
        author our gentle birth, the height

we were—were we gods rolling stars across
        a sundog sky, the same as scarabs?

We fall somewhere between god
        and mineral, angel and animal,

expecting a thing as sacred as the sun to rise
        and fall like an ordinary beast.

Deer sniff lifeless fawns before leaving,
        elephants encircle the skulls and tusks

of their dead—none wanting to leave
        the bones behind, none knowing

their leave will lessen the loss. But birds
        pluck their own feathers, dogs

lick themselves to wound. Allow me this
        luxury. Give me tonight to cut

and salt the open. Give me a shovel
        to uproot the mandrake and listen

for its scream. Give me a face that toils
        so closely with stone, it is itself

stone. I promise to enter the flesh again.
        I promise to circle to ascend.

I promise to be happy tomorrow.

 
Note from the author. The title is borrowed from the final sentence of Albert Camus’s essay “The Myth of Sisyphus.” The lines “Give me a face that toils / so closely with stone, it is itself / stone” are loosely borrowed from the essay as well.

 

Ut Ordinary Beast, Ecco, New York 2017. Oernommen mei tastimming fan de auteur.

Posted in Nicole Sealey | Tagged , | Comments Off on Nicole Sealey, Stel dy Sisyfus lokkich foar

Emily Dickinson, 654

 
Moaiens - makkest net - Sy is -
Giet, wolst har as Proai ha -
Bliuwt, ast har gewurde litst -

Fangsto hast de Ploaien

Yn de Greide - as de Wyn
Dêr mei fingers trochgiet -
Wit dan dat de Godlikheid
Dy dat noait net tastiet -

 

Beauty - be not caused - It is -
Chase it, and it ceases -
Chase it not, and it abides -

Overtake the Creases

In the Meadow - when the Wind
Runs his fingers thro’ it -
Deity will see to it
That you never do it -

 

F654 (J516). Ofbylding: Houghton Library, Harvard University, Cambridge, MA. YouTube: Alice Parker, ‘Beauty, Be Not Caused, It Is’, fan it album Heavenly Hurt (2017), útfierd troch de Melodious Accord Musicians.

Posted in Emily Dickinson | Tagged , | Comments Off on Emily Dickinson, 654

Nicole Sealey, De earste minske dy’t de hûndert fyftich helje sil is al berne

 
De earste minske dy’t
de hûndert fyftich helje sil
is al berne

[FOAR PETRA]

Wittenskippers sizze, de libbensferwachting
fan minsken nimt elk jier mei trije moanne ta.
Sa rekkene wurdt de dea opsjoneel. As in strik
of in neigesetsje of lijen. Us mem freget
oft ik foar altyd libje wolle soe.
‘Dan soe ’k my ferfele,’ sis ik. En sy:
‘Mar der is sa’n soad te dwaan,’ oarssein,
se fynt dat sy in soad net dien hat.
Tritich jier lyn wie sy sa âld as ik no bin
mar, oars as ik, te beuzich om te tinken oan
fuortreinde fûgels. Hienen wy mar mear
tiid of genôch jild om bewarre te wurden op iis
oant ienris de wittenskip ús werombringe kin.
De lêste tiid fynt ús mem it libben mar
koart. Ik bin te jong om har te oertsjûgjen
fan it tsjindiel. De iennichste kear dat ik
yn deselde romte wie as de Mona Lisa,
siet dy yn in glêzen kastke achter koarden
fan ik tink fluwiel. Der is folle minder tusken
ússels en ferjitnis – hûd dy’t faak syn doel
foarbysjit. Of miskien is it doel hielendal
net beskerming, mar earder it ferskaffen
fan in plak, as de wachtkeamer fan in dokter,
om yn te sitten oant ien ús nammen omropt.
Hâld dyn fragen oan de ein ta yn.
Mem, mjit myn wiidiepen earms:
sá’n soad tiid hawwe wy noch te deadzjen.

 
Oantekening fan de auteur. De titel is ûntliend oan it Reuters-artikel ‘Who wants to live forever? Scientist sees aging cured’ troch Kate Kelland, redakteur Sûnens en Wittenskip.

 

The First Person Who Will Live
to Be One Hundred and Fifty Years
Old Has Already Been Born

[FOR PETRA]

Scientists say the average human
life gets three months longer every year.
By this math, death will be optional. Like a tie
or dessert or suffering. My mother asks
whether I’d want to live forever.
“I’d get bored,” I tell her. “But,” she says,
“there’s so much to do,” meaning
she believes there’s much she hasn’t done.
Thirty years ago she was the age I am now
but, unlike me, too industrious to think about
birds disappeared by rain. If only we had more
time or enough money to be kept on ice
until such a time science could bring us back.
Of late my mother has begun to think life
short-lived. I’m too young to convince her
otherwise. The one and only occasion
I was in the same room as the Mona Lisa,
it was encased in glass behind what I imagine
were velvet ropes. There’s far less between
ourselves and oblivion—skin that often defeats
its very purpose. Or maybe its purpose
isn’t protection at all, but rather to provide
a place, similar to a doctor’s waiting room,
in which to sit until our names are called.
Hold your questions until the end.
Mother, measure my wide-open arms—
we still have this much time to kill.

 
Note from the author. The title is borrowed from “Who wants to live forever? Scientist sees aging cured,” the Reuters article by Health and Science Correspondent Kate Kelland.

 

Ut Ordinary Beast, Ecco, New York 2017. Oernommen mei tastimming fan de auteur.

Posted in Nicole Sealey | Tagged , | Comments Off on Nicole Sealey, De earste minske dy’t de hûndert fyftich helje sil is al berne