Category Archives: Wallace Stevens

Wallace Stevens, De gong fan in partikulariteit

  De gong fan in partikulariteit Hjoed krite de blêden, hingjend oan swypkjende tûken, Dochs wurdt it winterske neat in bytsje minder. It sit noch fol sniekontoer en iiskûleur. De blêden krite… Men hâldt ôf en heart inkeld it kriten. … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, De gong fan in partikulariteit

Wallace Stevens, In kalm gewoan bestean

  In kalm gewoan bestean Doe’t er siet en doe’t er neitocht, wie syn plak Net yn wat er ek mar gearstalde, sa broazel, Sa ûnderbeljochte, sa oerskade en niksich, As bygelyks in wrâld wêryn’t er, snie lyk, In ynwenner … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, In kalm gewoan bestean

Wallace Stevens, Dizze ferlittenheid fan katarakten

  Dizze ferlittenheid fan katarakten Hy hie nea twaris itselde gefoel oer de bûnte rivier, Dy’t aloan en nea twaris op deselde wize streamde, Troch in protte plakken streamde, as stie er stil yn ien, Blak as in mar wêrop’t … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Dizze ferlittenheid fan katarakten

Wallace Stevens, Net ideeën oer it ding mar it ding sels

  Net ideeën oer it ding mar it ding sels In skrale gjalp fan bûten, yn maart, By it earste einjen fan de winter, Die oan as in geroft yn syn geast. Hy wist dat er it heard hie, In … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Net ideeën oer it ding mar it ding sels

Wallace Stevens, Somnambulisma

  Somnambulisma Op in âlde kust rôlet de aldendeiske oseaan, Lûdleas, lûdleas, lykjend op in ile fûgel Dy’t op in nêst delstrike wol mar nea delstrykt. De wjokken klappe aloan en binne dochs nea wjokken. De klauwen skrasse aloan oer … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Somnambulisma

Wallace Stevens, Lêste monolooch fan de beminde binnenyn

  Lêste monolooch fan de beminde binnenyn Untstek it earste ljocht fan de jûn, as yn in keamer Wêryn’t wy ús deljouwe en sûnder folle grûn tinke Dat de ferbylde wrâld it heechste goed is. Dêrom is dit it ynmoedichste … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Lêste monolooch fan de beminde binnenyn

Wallace Stevens, It motyf foar metaforyk

  It motyf foar metaforyk Hjerstdeis bist graach ûnder de beammen, Omdat alles dan healdea is. De wyn ferweecht mankjend tusken de blêden En werhellet wurden sûnder betsjutting. Allyksa wiest bliid yn de maitiid, Mei de heale kleuren fan fearnsdingen, … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, It motyf foar metaforyk

Wallace Stevens, Oantekening oer moanneljocht

  Oantekening oer moanneljocht As in sljochte dichter dy’t syn geast gean lit Oer de gelikens fan syn ferskate hielal, sa skynt, Yn de monogrome nacht, dit iene moanneljocht Op de bare foarwerplikens fan de dingen. It is as makket … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Oantekening oer moanneljocht

Wallace Stevens, Man draacht ding

  Man draacht ding It gedicht moat it begripen mei fierhinne Goed gefolch wjerstean. Taljochting: In brunige figuer yn ’e winterjûn wjerstiet Identiteit. It ding dat er draacht wjerstiet De twingendste betsjutting. Lit se dan ta As sekundêr (net goed … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Man draacht ding

Wallace Stevens, It ultime gedicht is abstrakt

  It ultime gedicht is abstrakt Dizze dei, wêr krôlet er fan? Dy’t ûnderwiist Oer Dizze Prachtige Wrâld Fan Us postuert him, Brimt de planeet rôze en knicht dy ryp En read en rjocht. De spesifike fraach – hjir docht … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, It ultime gedicht is abstrakt