Emily Dickinson, 339

 
In blik fol Einstriid sjoch Ik graach,
Dan wit Ik - ’t is oprjocht -
Gjin mins beart dat er Stûpen hat,
Jout foar, in lêste Snok -

It each brekt ienris - dat is Dea -
Jo toaie net kwânskwiis
De Foarholle mei Pearels - reaun
Troch aldendeiske Griis.

 

I like a look of Agony,
Because I know it’s true -
Men do not sham Convulsion,
Nor simulate, a Throe -

The eyes glaze once - and that is Death -
Impossible to feign
The Beads opon the Forehead
By homely Anguish strung.

 

F339 (J241). In eardere ferzje yn Emily Dickinson, Wetter, wurdt jin leard troch toarst. Twaentweintich fersen oerset troch Klaas van der Hoek, Zoeterwoude 1999, s. 17.

This entry was posted in Emily Dickinson and tagged . Bookmark the permalink.