Emily Dickinson, 479

 
Om’t Ik net stilstean koe foar Dea -
Stie Hy stil, hoask, foar my -
It Rydtúch hie mar plak foar Twa -
En noch Unstjerlikheid.

’t Gong stadichoan - Hy hie gjin haast
En Ik hie beuzichheid
En pielerij beside lein,
Om Syn Manierlikheid -

’t Gong lâns de Skoalle, dêr’t de Bern
Mâltjirgen - yn it Skoft -
’t Gong lâns de Fjilden Stoarjend Graan -
’t Gong lâns it Jûntiidsljocht -

Of nee - Dat gong lâns Us -
De Dau brocht kjeld mei - makke Skrousk -
Want sjoch, myn Sjaal, allinne Tule -
Allinne Gaas - myn Jurk -

Wy holden foar in Wente - krekt
In Tining fan ’e Grûn -
It Tek wie amperoan te sjen -
De Kroanlist - yn ’e Grûn -

Sûnt doe - binne Ieuwen gien - en dochs,
’t Fielt koarter as de Dei
Dat Ik earst murk, de Hynstekop
Wie rjochte op Ivichheid -

 

Because I could not stop for Death -
He kindly stopped for me -
The Carriage held but just Ourselves -
And Immortality.

We slowly drove - He knew no haste
And I had put away
My labor and my leisure too,
For His Civility -

We passed the School, where Children strove
At Recess - in the Ring -
We passed the Fields of Gazing Grain -
We passed the Setting Sun -

Or rather - He passed Us -
The Dews drew quivering and Chill -
For only Gossamer, my Gown -
My Tippet - only Tulle -

We paused before a House that seemed
A Swelling of the Ground -
The Roof was scarcely visible -
The Cornice - in the Ground -

Since then - ’tis Centuries - and yet
Feels shorter than the Day
I first surmised the Horses’ Heads
Were toward Eternity -

 

F479 (J712). In eardere ferzje yn Emily Dickinson, Wetter, wurdt jin leard troch toarst. Twaentweintich fersen oerset troch Klaas van der Hoek, Zoeterwoude 1999, s. 31, en yn Philippus Breuker (gearst.), Om’t ik foar Dea net stilstean koe. Trettjinris, Ljouwert 2008, s. 10.

This entry was posted in Emily Dickinson and tagged . Bookmark the permalink.