Emily Dickinson, 795

 
De Wierheid is sa âld as God -
Ienaaiïch kwa Identiteit -
En sy ferneart sa lang as Hy
Duale Ivichheid -

Ferdwynt dan stilwei op de Dei
Dat út it Lânhûs fan ’t Hielal
Hysels útdroegen wurde sil
In libbenleas Idoal.

 

Truth - is as old as God -
His Twin identity
And will endure as long as He
A Co-Eternity -

And perish on the Day
Himself is borne away
From Mansion of the Universe
A lifeless Deity.

 

F795 (J836). Ofbylding: Amherst College Library, Emily Dickinson Collection, 87.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 795

Emily Dickinson, 1476

 
Dyn tinzen komme wurdleas soms
As nimste swolchjes yn
Fol singeliere heimenis
Fan Hillichnachtmielswyn
Dy’t asto priuwst sa frij is
Mei sa’n gemiensumheid
Datst gjin idee hast fan syn priis -
En eksklusiviteit

 
Your thoughts dont have words every day
They come a single time
Like signal esoteric sips
Of the communion Wine
Which while you taste so free seems
So affable so to be
You cannot comprehend it’s price -
Nor it’s infrequency

 

F1476 (J1452). Ofbylding: Amherst College Library, Emily Dickinson Collection, 537.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 1476

Emily Dickinson, 770

 
In flinke Slok fan Harren Geast
Ferfrist - en dan kin Mynt
Woestinen troch of Wyldernis
As hold er Bottele Wyn -

Mei Fearkrêft - Of as Ien dy’t wit
Hoe’t in Kamiel - him rist -
Sterk is de prikel fan in Geast
As dy Hermetysk is -

 

Strong Draughts of Their Refreshing Minds
To drink - enables Mine
Through Desert or the Wilderness
As bore it Sealed Wine -

To go elastic - Or as One
The Camel’s trait - attained -
How powerful the stimulus
Of an Hermetic Mind -

 

F770 (J711). Ofbylding: Houghton Library, Harvard University, Cambridge, MA.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 770

Poste restante XVII

    Twa kaarten mei in dame, ±1900–1903. Fotootsjes plakt op kaarten mei kleuredruk en blyndruk, 140×92 mm. Utjûn troch Theo Stroefer, Nürnberg, searje 231, nû. 5 en 6. Poststimpels Amsterdam 14-03-1903 en Ljouwert 14-03-1903 (boppe) en Amsterdam [25]-04-1903 en Ljouwert 25-04-1903 (ûnder). Beide ferstjoerd oan Catharina Maria Louisa Plet, Ljouwert, troch Gijsbert Johannes Hendrik van Veen.
    B.T! [= Beste Tine!] Volgens Dolf gelijkt bovenstaande aanvallige jonge juffrouw, zéér veel op eene Romeinsche, die hem bijzonder belang inboezemt, je brave broeder is dan ook druk bezig om de Romeinsche geschiedenis nader te bestudeeren, Tarquinius, Cassius, ja zelfs Caracalla liggen reeds achter hem en wijdt hij nu zijne bijzondere studie aan de Byzantijnsche keizerinnen van het Oostersch-Romeinsche rijk, waaronder de schoone Justine de meeste bekoring schijnt uit te oefenen! Als het weder zoo mooi blijft, ga ik morgenochtend met D. voor het eerst in 1903 eens een fietstochtje maken. Meta’s brief kwam zeker bereids in je bezit. Heb je geen lust om lid te worden van de Alg. Nederl. Wielrijders Bond, dan zal ik je tegelijk met Dolf voordragen; tot Juni wordt de kaart van Nederland gratis aan de nieuwe leden uitgereikt. Al de opnamen van Dolf zijn rood of zwart geworden, jou foto’s ook? Met onze hartelijke groeten ook voor je ouders: t à t [= tout à toi] Gijsbert
    Amsterdam. 14 Maart. 1903. Ben je ook al aan het lipaien siekje?

    B.T! Mijn briefkaart der staking, zoomede het huwelijksorakel kwamen zeker reeds in je bezit en heb je het laatste zeker eens beproefd? Meta bedankt je Mama zéér voor haren lieven brief en is nog steeds in verwachting van jou brief met het aangevraagde adres, haar schrijven heb je toch zeker wel ontvangen? l.l. Woensdagavond woonden wij in den Stadsschouwburg de Fransche voorstelling bij van “Sollness le Constructeur” door Ibsen met juffrouw Kalff in de rol van Hilda. Zij speelde zeer goed maar wij vonden het stuk vrij onmogelijk. Naar ik hoor zou zij ook te Leeuwarden optreden. Bijgaande zend ik je eene fotografische afbeelding van ons huis, vindt je het geene goede opname? Ik hoop dat je braaf pret hebt gehad met Dop. Bij gunstig weder ga ik morgenochtend met hem fietsen. Ontvang met je Ouders onze hartelijke groeten. t à t Gijs. Amsterd. 25 Apr. ’03.
    Meta vergat mij te zeggen, dat ze je briefkaart ontving, dat hoor ik zoo juist!

Do bist jong en do wolst wat. Ljouwert biedt mear fertier as pak ’m beet Wommels, mar it is gjin Amsterdam. Wylst Tine Plet, in frijfaam fan 23, har dagen yn Ljouwert trochbringt by heit en mem, fermakket har jongere broer Dolf, ek wol Dop neamd, him o sa bêst yn Amsterdam. Hy útfanhuzet dêr by freon-fan-de-famylje Gijs van Veen en giet mei him te fytsen en nei it teater. Gijs skriuwt dêroer oan Tine en stelt har gerêst: de aktrise dy’t Gijs en Dolf yn Amsterdam sjoen hawwe, Marie Kalff, sil Ljouwert ek noch wol oandwaan. Earst de haadstêd, dan de provinsje.

Marie Kalff yn 1905.

It stik dêr’t Marie Kalff yn skittere, wie in Frânske bewurking fan Bygmester Solness fan Henrik Ibsen. In drama oer, even koart om ’e hoeke, in troud man fan middelbere jierren, de boumaster Halvard Solness, dy’t smoar wurdt op in folle jongere frou, Hilda Wangel, en nei in protte praterij syn ûndergong temjitte giet: Hilda trúnt him oan, nettsjinsteande syn hichtefrees, om de spits fan syn eigen toer op te klatterjen en dan falt er te pletter. Marie Kalff spile Hilda. Gijs is oer har optreden tige te sprekken, mar mei it stik net lije. It wie dan ek dreech, en oars as oars. Kritikus J.N. van Hall stipt dat oan yn syn resinsje yn De Gids as er oer Kalff opmerkt dat sy ‘in het moeielijkste gedeelte van de rol, het zeer zware tweede bedrijf, het beste was en zelfs op het maar half geprepareerde publiek (voor velen was Solness nieuw en… vreemd) den diepsten indruk maakte.’

Siket de njoggentjinjierrige Dolf gjin ferdivedaasje bûtendoarren, dan is er oan it learen, mooglik foar in eineksamen gymnasium. Hy lêst oer Romeinske keizers: smjunten as Tarquinius en Caracalla, en de fjouwer dy’t skiedskriuwer Cassius Dio portrettearre hat: Tiberius, Caligula, Claudius en Nero. Spesjaal omtinken jout Dolf oan Justina, oer wa’t it ferhaal giet dat sy, al widdo mar noch jong en faam, sa alderheislikst moai wie dat keizer Valentinianus I mei har trouwe woe. No hie de bêste man al in frou, Severa, en dy woe hy net ferstjitte. Severa hie him nammers op Justina attindearre, de beide froulju hienen tegearre baddere en elkoar goed besjen kind. Hawar, Valentinianus feardige in wet út dy’t it manlju tastie om mei twa froulju te trouwen, en klear. Ja Dolf, sa kin it ek.

Mar wylst Dolf him ferdjippet yn de ferdjerlikens oan Romeinske keizershôven, bringt Gijs op syn kaartsjes oan Tine de maatskiplike aktualiteit anno 1903 op it aljemint. Hy sit yn noed oer de ekonomyske gefolgen fan de reboelje dy’t dan benammen yn Amsterdam hearsket. Yn jannewaarje wie der in spoarweistaking útbrutsen, dy’t yn april oergong yn in algemiene staking. ‘Heel het raderwerk staat stil / Als Uw machtige arm het wil’, hold Pieter Jelles Troelstra de stakers foar – de dichter yn him stipe de politikus – en Albert Hahn sette dy rigels ûnder syn ferneamd wurden print. De spoarweistaking fan 1903 waard in mylpeal yn de skiednis fan de arbeidersbeweging yn Nederlân. Mar Gijs jout net de yndruk dat er de striid fan de stakers binlikje kin. Leafst hie er dat alles wer by it âlde wie, skriuwt er op 11 april:

    De stakingstoestand is hier weinig veranderd bij een paar dagen geleden, alleen is nu gistermiddag de leiding van de socialisten geheel overgegaan op de anarchisten. In de stad is het de laatsten tijd bijzonder kalm en doodsch, hoe lang die toestand duren zal is moeielijk te zeggen; de handel lijdt hierdoor énorme schade. Het is maar te hopen, dat alles kalm afloopt en het werkvolk langzamerhand tot zijne plicht terugkeert.

Gijsbert Johannes Hendrik van Veen wie dan ek sakeman, om krekt te wêzen: makeler yn tabak, krekt as syn heit. Gijs wie berne yn 1870 yn Amsterdam en ferstoar dêr yn 1929. Mei syn frou Margaretha Henriette Meijer – de Meta dy’t op de kaarten te praat komt – en twa lytse bern wenne Gijs op it adres Keizersgracht 186. Dat sil it hûs west hawwe dêr’t er Tine in foto fan stjoerde.

Tine en Dolf wienen de bern fan de Ljouwerter dokter Jan Plet en syn frou Johanna Maria Beukman. Dokter Plet hie noch in roltsje spile yn de Hogerhuis-saak: hy hie fêststeld dat de oppakte bruorren Hogerhuis net ferwûne wienen. Dat pleite foar harren ûnskuld, want by de ynbraak dêr’t sy fan fertocht waarden moast ien fan de dieders letsel oprûn hawwe. De húshâlding Plet wenne oan de Twibaksmerk. Tine, folút Catharina Maria Louisa, wie berne yn 1879 en soe yn 1913 trouwe mei Hendrik de Jong, dy’t krekt as har heit dokter wie yn Ljouwert. Tine ferstoar yn Ljouwert yn 1948. Har broer Dolf, doopnammen Adolf Frederik Jan, berne yn 1883, waard prokuraasjehâlder en ferstoar yn 1953.

Blykber hie Gijs in soad op mei Tine; hy stjoerde har in hiele rige kaartsjes ta. Wat dêrfan by my bedarre is, fertoant hieltyd in grapke of aardichheidsje yn de foarmjouwing. De beide kaartsje boppe-oan dit blog kinne nei wat nifeljen oerein set wurde as in soarte fan skildersezeltsjes, dêr’t de fotootsjes fan de dames dan op steane. Se binne makke yn Neurenberg en hawwe in hantliedinkje yn lytse letterkes ûnderoan op de foarkant: ‘Man durchschneide die punktirten Seiten dieses Feldes u. biege es oben etwas rückwärts’.

De kaart mei it nijs oer de staking is foarmjûn as in tillegram en de kaart hjirnêst as in postwiksel foar, nei beleaven, groeten of tútsjes. Gijs hat ‘fergetten’ om troch te streekjen wat net winske wurdt en follet as oantal groeten/tútsjes in fraachteken yn. Mar op de kaart printe teksten as ‘IK HEB EEN VURIG VERLANGEN NAAR U’ en ‘GIJ ALLEEN KUNT MIJ GELUKKIG MAKEN’ sprekke kleare taal. Kaarten mei wufte dames, te fersulverjen tútsjes en oare knypeachjes – Gijs wie in grapmakker. Dat er in frou en bern hie en njoggen jier âlder wie as Tine, siet him net yn ’e wei. Jo binne sa âld as jo jo fiele.

Posted in Poste restante | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off on Poste restante XVII

Emily Dickinson, 715

 
De Sinne sakke - sakke mar -
Dochs merkbiet Ik gjin Kleur
Fan Achtermiddei oer it Doarp -
’t Wie Noen om Hûs en Hear -

De Skimer foel mar - foel mar yn -
Dochs kaam der op it Gers
Gjin Dau - wol op myn Foarholle -
It Swurf lâns Wang en Noas -

Myn Fuotten slûgen - slûgen - mar
Myn fingers wienen wach -
Wêrom bemurk Ik - fan Mysels -
Dan amper wat Gerucht?

Hoe goed Ik earder ’t Ljocht ek koe -
Ik kin it no net sjen -
’t Is Deagean - wat Ik doch - lykwols
Foar witten bin ’k net bang -

 

The Sun kept setting - setting - still
No Hue of Afternoon -
Opon the Village I perceived -
From House to House ’twas Noon -

The Dusk kept dropping - dropping - still
No Dew opon the Grass -
But only on my Forehead stopped -
And wandered in my Face -

My Feet kept drowsing - drowsing - still
My fingers were awake -
Yet why so little sound - Myself
Unto my seeming - make?

How well I knew the Light before -
I could not see it now -
’Tis Dying - I am doing - but
I’m not afraid to know -

 

F715 (J692). Ofbyldings: Houghton Library, Harvard University, Cambridge, MA.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 715

Emily Dickinson, 1096

 
Somtiden roetsjt der yn it Gers
In smelle Bysfeint om -
Hast him al moete? Nee, noch net?
Hy lit him iensklaps sjen -

It Gers wurdt klyfd as mei in Kam -
In flekte Skacht merkst op,
Dan slút it foar dyn Fuotten wer
En wykt it fierderop -

In Dridzich Fjildsje hâldt er fan -
In Flier te koel foar Koarn -
Lykwols - as Jonge - Bleatfoets -
Kaam ’k mear as ienris Moarns

Lâns - miende Ik - in Swipe
Unttwynd yn Sinneskyn
Ik bûgde - woe him bergje - mar
Hy kronkele En ferdwûn -

Dy’t de Natuer befolkje,
Ik ken se, en sy my
Ik koesterje foar ’t meastepart
In waarme Hertlikheid

Mar nea trof Ik yn Selskip
En hiel net ien op ien
Dy Bysfeint - of Ik amme kwealk
Waard kjel oant op it Bien.

 

A narrow Fellow in the Grass
Occasionally rides -
You may have met him? Did you not
His notice instant is -

The Grass divides as with a Comb -
A spotted Shaft is seen,
And then it closes at your Feet
And opens further on -

He likes a Boggy Acre -
A Floor too cool for Corn -
But when a Boy and Barefoot
I more than once at Noon

Have passed I thought a Whip Lash
Unbraiding in the Sun
When stooping to secure it
It wrinkled And was gone -

Several of Nature’s People
I know, and they know me
I feel for them a transport
Of Cordiality

But never met this Fellow
Attended or alone
Without a tighter Breathing
And Zero at the Bone.

 

F1096 (J986). Ofbyldings: Houghton Library, Harvard University, Cambridge, MA: ‘A narrow Fellow in the Grass’ yn in bryfke fan Dickinson oan har skoansus Susan Gilbert. YouTube: ‘A narrow Fellow in the Grass’ foardroegen troch Caroline Kinsolving, 2015.

Posted in Emily Dickinson | Tagged , , | Comments Off on Emily Dickinson, 1096

Emily Dickinson, 581

 
Ik bea - Fansels -
En lústere God?
Neat mear as hie in Fûgel hurd
Op Lucht stampt - mei har poat -
En “Jou My” raasd -
’t Bestean - myn Grûn -
Wie inkeld - om Josels - my jûn -
Barmhertiger hie west
As blij en neatich, dôf en blier
Ik yn ’t Atoomgrêf litten wie -
Net dit Fertriet dat kwetst.

 

Of Course - I prayed -
And did God Care?
He cared as much as on the Air
A Bird - had stamped her foot -
And cried “Give Me” -
My Reason - Life -
I had not had - but for Yourself -
’Twere better Charity
To leave me in the Atom’s Tomb -
Merry, and nought, and gay, and numb -
Than this smart Misery.

 

F581 (J376). Ofbylding: Houghton Library, Harvard University, Cambridge, MA.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 581

Poste restante XVI

    ‘Gezicht op Oldeboorn’ (l.û.), ±1900–1905. Ljochtdruk, 88×137 mm. Utjûn troch boekhannel H. Bokma, Aldeboarn. Poststimpels Aldeboarn 1[1]-01-1908 en Ljouwert 11-01-1908. Ferstjoerd oan Elske Stellingwerf, Ljouwert, troch Antje Braaksma.
    L.M.! [= Lieve Moeder!] Gisteren de doos in goeden welstand ontvangen, maar de schoenen ontbreken. Dat is nu wel niets, maar als ze van Greben maar niet vergeten hebben om ze te brengen. Dan kunnen ze wel verkocht zijn! Als ze komen of er zijn dan kunnen ze a.s. Vrijdag wel met de blouse gezonden worden. ’k Zal Vrijdag de vrachtrijder maar meer sturen. ’k Ben niet gevallen hoor! Ze passen hier best op strooien. Dus sneeuwhieltjes overbodig! Allen dag!

 

Nieuwsblad van Friesland, 30-04-1904

De ansicht hjirboppe lit in karakteristyk mar ferlern gongen stikje Aldeboarn sjen. It byld mei fartugen op de Boarn – molkpreamen, skûtsjes en stomboat de Telefoon III, dy’t in beurttsjinst ûnderhold op Drachten en De Gordyk – wurdt dominearre troch it molkfabryk oarekant it wetter. It kaartsje is makke fóar 1906 (it is in ‘trochrinner’, pas mei de postwet fan 1905 krigen ansichtkaarten op de achterkant in streep oerdwers). Dat molkfabryk wie doe noch nij, it waard boud yn 1900. Yn 2005 wie it neffens de gemeente en in wenningbouferiening lykwols ryp foar de sloop. Nei protesten waard de direkteurswente sparre en renovearre, mar it fabryk sels gong ûnmeilydsum tsjin de flakte. Sûnttiid stiet der in sielleas appartemintekompleks foar senioaren.

Leeuwarder Courant, 24-12-1901

Wy moatte ús no dus mei foto’s behelpe, lykas de foto op dizze ansicht, dy’t de widdo Elske Braaksma-Stellingwerf op sneon 11 jannewaarje 1908 tastjoerd krige fan har dochter Antsje, bewarskoallejuffer yn Aldeboarn. Dy lit witte dat de skuon dy’t se fan Hotze Greben besette wol – hy hie doetiids in skuonwinkel yn de Grutte Heechstrjitte yn Ljouwert – net yn de doaze sieten dy’t har mem de deis dêrfoar oan de frachtrider meijûn hie. Graach takom freed neistjoere! Mar ‘sneeuwhieltjes’ (sniehakjes, ûnderbynizerkes tsjin de glêdens by winter) hoege net, der wurdt yn Aldeboarn goed struid.

Antsje Braaksma wenne op dat stuit noch gjin twa jier yn Aldeboarn. Se wie berne yn Skalsum op 7 oktober 1876 as dochter fan Andele Braaksma, timmerfeint, en Elske Stellingwerf, in sus fan Oebele Stellingwerf, oprjochter en redakteur fan it Friesch Volksblad en bestjoerder fan de Friesche Volkspartij. Antsje wie noch gjin twa jier âld doe’t de húshâlding nei Ljouwert ferfear. Nei it ferstjerren fan har heit yn 1897 fertsjinne har mem de kost as naaister. Mem Elske wie herfoarme, heit Andele hie lykwols mennist west, en ek Antsje wurdt yn de befolkingsregisters hieltyd as ‘doopsgezind’ oantsjut.

’t Kleine Krantsje, nû. 240, 19-04-1975, detail.

Neidat se in akte foar hantwurkjen helle hie, waard Antsje yn 1905 skoaljuffer yn Baard. Yn april 1906 ferfear se nei Aldeboarn om dêr lieding te jaan oan de bewarskoalle, sa’t in beukerskoalle doetiids neamd waard. Yn 1908 liet Antsje har mem Elske nei Aldeboarn oerkomme. Ek in húsfreondinne fan Elske, Antsje Sap, dy’t krekt as Elske naaister wie, krige ynwenning by de Boarnster beukerjuffer. Yn 1911 ferhuzen de trije froulju werom nei Ljouwert: Antsje Braaksma is dan nammentlik beneamd ta haad fan de Ljouwerter Bewarskoalle 3.

Bewarskoalle 3 oan de Iestrjitte – letter iepenbiere beukerskoalle De Nachtegaal – wie ien fan de seis bewarskoallen dy’t Ljouwert doe ryk wie. In foto fan de berntsjes en juffers fan Bewarskoalle 3 út likernôch 1912 waard yn 1975 ôfprinte yn ’t Kleine Krantsje, it fan 1964 oant 1997 besteande blêd grôtfol Ljouwerter nijs en nostalgy fan Fenno Schoustra. Yn it byskrift wurdt sawat elkien op de foto identifisearre; ek juffer Braaksma. En al is it in foto yn grof kranteraster en mei in protte minsken en minskjes derop, dochs wurdt Antsje Braaksma har selsbewuste mar freonlike gesicht dúdlik werjûn en falle har hannen mei slanke fingers op, dy’t se op de skouderkes fan in jonkje lein hat. Wa soe net even dat boike wêze wolle?

Histoarysk Sintrum Ljouwert, nû. FDONDWSA173, detail.

Dy foto yn ’t Kleine Krantsje makket it mooglik Antsje Braaksma ek op twa oare foto’s te identifisearjen, en om dy beide foto’s better te pleatsen. It Histoarysk Sintrum Ljouwert bewarret in skoalfoto dy’t – minder spesifyk as je wol woenen – omskreaun wurdt as: ‘Leerlingen van een bewaarschool in Leeuwarden.’ Ien beukerke mar is de namme fan bekend. It moat lykwols gean om de learlingen en juffers fan Bewarskoalle 3, want ien fan de trije juffers is ûnmiskenber Antsje Braaksma. Gesichtstrekken, eachopslach en hierdracht binne krekt as op de foto yn ’t Kleine Krantsje; se hat sels deselde klean oan. Ek hjir leit juffer Braaksma in hân op it skouder fan in lyts Ljouwerter mantsje.

En dan is der yn de kolleksje fan Tresoar noch in skoalfoto mei de populaasje fan de bewarskoalle yn Aldeboarn, mei twa oant no ta anonime juffers, fan wa’t de juffer rjochts sûnder mis wer Antsje Braaksma is. Tresoar hat de foto om 1914 hinne datearre, want it jonkje links foaroan soe neffens de skinkster fan de foto de yn 1909 berne Fedde Westerterp wêze. Mar dy datearring is te let, Antsje gong ommers yn 1911 al út Aldeboarn wei. De foto moat makke wêze tusken 1906 en 1911; wa wit is it jonkje links foaroan Fedde syn âldere broerke Hendrik Uiltje Westerterp (1904–1917).

Tresoar, nû. 104694, bewarskoalle Aldeboarn.

Op de skoalfoto yn ’t Kleine Krantsje kaam trije nûmers letter, op 31 maaie 1975, in lêzersreaksje fan Menkje Bos-Faber. As âld-learlinkje koe sy har de entree fan juffer Braaksma op Bewarskoalle 3 noch goed yn ’t sin bringe. De nije juffer hie yn Aldeboarn in nichtsje fan de lytse Menkje yn ’e klasse hân. Thús hie Menkje de opdracht krigen om juffer te freegjen oft sy dat nichtsje, Sietske, wol koe. Juffer Braaksma dielde op har earste wurkdei besûkere koekjes út. Doe’t it oan Menkje ta wie, frege dy: ‘Juffrouw? Kan juffrouw mijn nichje Sietske wel? Die in Oude Band woont?’ Juffer Braaksma begûn te laitsjen: ‘Praten jullie Fries thuis?’ De tûkelteammen fan twataligens yn in nutedop.

Nei harren weromkear nei Ljouwert yn 1911 wennen Antsje Braaksma, Elske Stellingwerf en Antsje Sap earst op it adres Wâldstrjitte 24 en letter op it adres Willem Sprengerstrjitte 63. Mem Elske rekke wei yn 1917, húsgenoate Antsje Sap tritich jier letter, yn 1947. Antsje Braaksma ferstoar op 5 april 1956 yn it Bonifatius Hospitaal, ‘na een langdurig lijden’, sa’t it deaberjocht yn de Leeuwarder Courant meldt. Se waard kremearre yn Velsen.

Posted in Poste restante | Tagged , , , , , , , , , , | Comments Off on Poste restante XVI

Emily Dickinson, 1263

 
Sis hiel de wierheid - sydlingswei -
Mei Omhaal treft men Doel
Te hel hoe’t sy oerrompelet
Us wankel goed Gefoel
Sa’t Wjerljocht útlein mei geduld
Gjin skrik mear jout oan Bern
Moat Wierheid sparkje mei ferdrach
Oars rekket elkien blyn -

 

Tell all the truth but tell it slant -
Success in Circuit lies
Too bright for our infirm Delight
The Truth’s superb surprise
As Lightning to the Children eased
With explanation kind
The Truth must dazzle gradually
Or every man be blind -

 

F1263 (J1129). Ofbylding: Amherst College Library, Emily Dickinson Collection, 372.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 1263

Emily Dickinson, 1268

 
In Wurd gau kwattele op Papier
Wurdt mûlk in Each oan wijd
As de Ferskronfele Auteur
Yn ivich wynsel leit

Besmetting set oan yn de sin
Mûlk skipest Wanhoop sa
Nodatst op Ieuwen ôfstân bist
Fan de Malaria -

 

A Word dropped careless on a Page
May consecrate an Eye
When folded in perpetual seam
The Wrinkled Author lie

Infection in the sentence breeds
We may inhale Despair
At distances of Centuries
From the Malaria -

 

F1268 (J1261). Ofbylding: Amherst College Library, Emily Dickinson Collection, 121.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 1268