Poste restante XVI

    ‘Gezicht op Oldeboorn’ (l.û.), ±1900–1905. Ljochtdruk, 88×137 mm. Utjûn troch boekhannel H. Bokma, Aldeboarn. Poststimpels Aldeboarn 1[1]-01-1908 en Ljouwert 11-01-1908. Ferstjoerd oan Elske Stellingwerf, Ljouwert, troch Antje Braaksma.
    L.M.! [= Lieve Moeder!] Gisteren de doos in goeden welstand ontvangen, maar de schoenen ontbreken. Dat is nu wel niets, maar als ze van Greben maar niet vergeten hebben om ze te brengen. Dan kunnen ze wel verkocht zijn! Als ze komen of er zijn dan kunnen ze a.s. Vrijdag wel met de blouse gezonden worden. ’k Zal Vrijdag de vrachtrijder maar meer sturen. ’k Ben niet gevallen hoor! Ze passen hier best op strooien. Dus sneeuwhieltjes overbodig! Allen dag!

 

Nieuwsblad van Friesland, 30-04-1904

De ansicht hjirboppe lit in karakteristyk mar ferlern gongen stikje Aldeboarn sjen. It byld mei fartugen op de Boarn – molkpreamen, skûtsjes en stomboat de Telefoon III, dy’t in beurttsjinst ûnderhold op Drachten en De Gordyk – wurdt dominearre troch it molkfabryk oarekant it wetter. It kaartsje is makke fóar 1906 (it is in ‘trochrinner’, pas mei de postwet fan 1905 krigen ansichtkaarten op de achterkant in streep oerdwers). Dat molkfabryk wie doe noch nij, it waard boud yn 1900. Yn 2005 wie it neffens de gemeente en in wenningbouferiening lykwols ryp foar de sloop. Nei protesten waard de direkteurswente sparre en renovearre, mar it fabryk sels gong ûnmeilydsum tsjin de flakte. Sûnttiid stiet der in sielleas appartemintekompleks foar senioaren.

Leeuwarder Courant, 24-12-1901

Wy moatte ús no dus mei foto’s behelpe, lykas de foto op dizze ansicht, dy’t de widdo Elske Braaksma-Stellingwerf op sneon 11 jannewaarje 1908 tastjoerd krige fan har dochter Antsje, bewarskoallejuffer yn Aldeboarn. Dy lit witte dat de skuon dy’t se fan Hotze Greben besette wol – hy hie doetiids in skuonwinkel yn de Grutte Heechstrjitte yn Ljouwert – net yn de doaze sieten dy’t har mem de deis dêrfoar oan de frachtrider meijûn hie. Graach takom freed neistjoere! Mar ‘sneeuwhieltjes’ (sniehakjes, ûnderbynizerkes tsjin de glêdens by winter) hoege net, der wurdt yn Aldeboarn goed struid.

Antsje Braaksma wenne op dat stuit noch gjin twa jier yn Aldeboarn. Se wie berne yn Skalsum op 7 oktober 1876 as dochter fan Andele Braaksma, timmerfeint, en Elske Stellingwerf, in sus fan Oebele Stellingwerf, oprjochter en redakteur fan it Friesch Volksblad en bestjoerder fan de Friesche Volkspartij. Antsje wie noch gjin twa jier âld doe’t de húshâlding nei Ljouwert ferfear. Nei it ferstjerren fan har heit yn 1897 fertsjinne har mem de kost as naaister. Mem Elske wie herfoarme, heit Andele hie lykwols mennist west, en ek Antsje wurdt yn de befolkingsregisters hieltyd as ‘doopsgezind’ oantsjut.

’t Kleine Krantsje, nû. 240, 19-04-1975, detail.

Neidat se in akte foar hantwurkjen helle hie, waard Antsje yn 1905 skoaljuffer yn Baard. Yn april 1906 ferfear se nei Aldeboarn om dêr lieding te jaan oan de bewarskoalle, sa’t in beukerskoalle doetiids neamd waard. Yn 1908 liet Antsje har mem Elske nei Aldeboarn oerkomme. Ek in húsfreondinne fan Elske, Antsje Sap, dy’t krekt as Elske naaister wie, krige ynwenning by de Boarnster beukerjuffer. Yn 1911 ferhuzen de trije froulju werom nei Ljouwert: Antsje Braaksma is dan nammentlik beneamd ta haad fan de Ljouwerter Bewarskoalle 3.

Bewarskoalle 3 oan de Iestrjitte – letter iepenbiere beukerskoalle De Nachtegaal – wie ien fan de seis bewarskoallen dy’t Ljouwert doe ryk wie. In foto fan de berntsjes en juffers fan Bewarskoalle 3 út likernôch 1912 waard yn 1975 ôfprinte yn ’t Kleine Krantsje, it fan 1964 oant 1997 besteande blêd grôtfol Ljouwerter nijs en nostalgy fan Fenno Schoustra. Yn it byskrift wurdt sawat elkien op de foto identifisearre; ek juffer Braaksma. En al is it in foto yn grof kranteraster en mei in protte minsken en minskjes derop, dochs wurdt Antsje Braaksma har selsbewuste mar freonlike gesicht dúdlik werjûn en falle har hannen mei slanke fingers op, dy’t se op de skouderkes fan in jonkje lein hat. Wa soe net even dat boike wêze wolle?

Histoarysk Sintrum Ljouwert, nû. FDONDWSA173, detail.

Dy foto yn ’t Kleine Krantsje makket it mooglik Antsje Braaksma ek op twa oare foto’s te identifisearjen, en om dy beide foto’s better te pleatsen. It Histoarysk Sintrum Ljouwert bewarret in skoalfoto dy’t – minder spesifyk as je wol woenen – omskreaun wurdt as: ‘Leerlingen van een bewaarschool in Leeuwarden.’ Ien beukerke mar is de namme fan bekend. It moat lykwols gean om de learlingen en juffers fan Bewarskoalle 3, want ien fan de trije juffers is ûnmiskenber Antsje Braaksma. Gesichtstrekken, eachopslach en hierdracht binne krekt as op de foto yn ’t Kleine Krantsje; se hat sels deselde klean oan. Ek hjir leit juffer Braaksma in hân op it skouder fan in lyts Ljouwerter mantsje.

En dan is der yn de kolleksje fan Tresoar noch in skoalfoto mei de populaasje fan de bewarskoalle yn Aldeboarn, mei twa oant no ta anonime juffers, fan wa’t de juffer rjochts sûnder mis wer Antsje Braaksma is. Tresoar hat de foto om 1914 hinne datearre, want it jonkje links foaroan soe neffens de skinkster fan de foto de yn 1909 berne Fedde Westerterp wêze. Mar dy datearring is te let, Antsje gong ommers yn 1911 al út Aldeboarn wei. De foto moat makke wêze tusken 1906 en 1911; wa wit is it jonkje links foaroan Fedde syn âldere broerke Hendrik Uiltje Westerterp (1904–1917).

Tresoar, nû. 104694, bewarskoalle Aldeboarn.

Op de skoalfoto yn ’t Kleine Krantsje kaam trije nûmers letter, op 31 maaie 1975, in lêzersreaksje fan Menkje Bos-Faber. As âld-learlinkje koe sy har de entree fan juffer Braaksma op Bewarskoalle 3 noch goed yn ’t sin bringe. De nije juffer hie yn Aldeboarn in nichtsje fan de lytse Menkje yn ’e klasse hân. Thús hie Menkje de opdracht krigen om juffer te freegjen oft sy dat nichtsje, Sietske, wol koe. Juffer Braaksma dielde op har earste wurkdei besûkere koekjes út. Doe’t it oan Menkje ta wie, frege dy: ‘Juffrouw? Kan juffrouw mijn nichje Sietske wel? Die in Oude Band woont?’ Juffer Braaksma begûn te laitsjen: ‘Praten jullie Fries thuis?’ De tûkelteammen fan twataligens yn in nutedop.

Nei harren weromkear nei Ljouwert yn 1911 wennen Antsje Braaksma, Elske Stellingwerf en Antsje Sap earst op it adres Wâldstrjitte 24 en letter op it adres Willem Sprengerstrjitte 63. Mem Elske rekke wei yn 1917, húsgenoate Antsje Sap tritich jier letter, yn 1947. Antsje Braaksma ferstoar op 5 april 1956 yn it Bonifatius Hospitaal, ‘na een langdurig lijden’, sa’t it deaberjocht yn de Leeuwarder Courant meldt. Se waard kremearre yn Velsen.

Posted in Poste restante | Tagged , , , , , , , , , , | Comments Off on Poste restante XVI

Emily Dickinson, 1263

 
Sis hiel de wierheid - sydlingswei -
Mei Omhaal treft men Doel
Te hel hoe’t sy oerrompelet
Us wankel goed Gefoel
Sa’t Wjerljocht útlein mei geduld
Gjin skrik mear jout oan Bern
Moat Wierheid sparkje mei ferdrach
Oars rekket elkien blyn -

 

Tell all the truth but tell it slant -
Success in Circuit lies
Too bright for our infirm Delight
The Truth’s superb surprise
As Lightning to the Children eased
With explanation kind
The Truth must dazzle gradually
Or every man be blind -

 

F1263 (J1129). Ofbylding: Amherst College Library, Emily Dickinson Collection, 372.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 1263

Emily Dickinson, 1268

 
In Wurd gau kwattele op Papier
Wurdt mûlk in Each oan wijd
As de Ferskronfele Auteur
Yn ivich wynsel leit

Besmetting set oan yn de sin
Mûlk skipest Wanhoop sa
Nodatst op Ieuwen ôfstân bist
Fan de Malaria -

 

A Word dropped careless on a Page
May consecrate an Eye
When folded in perpetual seam
The Wrinkled Author lie

Infection in the sentence breeds
We may inhale Despair
At distances of Centuries
From the Malaria -

 

F1268 (J1261). Ofbylding: Amherst College Library, Emily Dickinson Collection, 121.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 1268

Emily Dickinson, 1437

 
Skamte is de rôze Sjaal
Dêr’t wy de Siel yn wuolje
Feilich foar in skealik Each -
Dy essinsjele Wale
Draacht de warleaze Natuer
As twongen mise-en-scène
Botst mei har yntegriteit -
Sublym fan tint is Sjêne -

 

Shame is the shawl of Pink
In which we wrap the Soul
To keep it from infesting Eyes -
The elemental Veil
Which helpless Nature drops
When pushed opon a scene
Repugnant to her probity -
Shame is the tint divine -

 

F1437 (J1412). Ofbyldings: Amherst College Library, Emily Dickinson Collection, 342.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 1437

Poste restante XV

    AKKRUM. Hoogend.’ (l.û.), ±1905–1914. Ljochtdruk, 89×138 mm. Utjûn troch A. van der Hoek, Akkrum / Emrik & Binger, Haarlem. Poststimpel Akkrum 22-01-1914. Ferstjoerd oan Ale en Baudina Schraa-Wiersma, Cleveland, Oswego County, NY, USA, troch Sytske Steggerda.

    Akkrum 22 Januari 1914
    Liefe Kinderen. D.
    [= Dina] we wenschen jelie allen in gelukige dag 1 Februari dat jelie te samen meenig jaartje nog eens mooge vieren. dit is de wensch van ons allen. later een brief. alles hier wel wensch bij jelie ook. verwachten eerst in brief van jelie. dank Saakje voor haar filisitasie. hier is ’t op ’t oogenblik ijs. M heeft al in prijsje gewonen. Wees hartelijk van ons gegroet. Je Oudes B. [= Broers] en Zusters.

Baudina Wiersma sil sûnder mis in bytsje mankelyk wurden wêze doe’t se de ansicht krige dy’t har famylje stjoerde foar har 32ste jierdei. De kaart toant it har sa fertroude Akkrum. Rjochts is it foarhûs fan de pleats oan it Heechein 25 te sjen en dêrachter de teekoepel fan de achttjinde-ieuske grytman Augustinus Lycklama à Nijeholt. Achterop de kaart it net tige rûtinearre mar karakteristike hânskrift fan har mem. Nêst felisitaasjes befettet har boadskip de winsk kontakt te hâlden. Baudina – ropnamme Dina – hat dat boadskip grif troch de soms wat behelperige stavering hinne opheind. Mar dêrta moast it kaartsje wol earst de oseaan oer.

Baudina wie berne yn Frjentsjer op 1 febrewaarje 1882, as twadde fan de yn totaal tsien bern dy’t Klaas Wiersma (1852–1931) en Sytske Steggerda (1856–1930) krije soenen. Klaas, begûn as weinmakkersfeint, ferfear yn 1893 fan Frjentsjer nei Jirnsum en sette dêr in eigen weinmakkerij op. Al gau hannele er ek yn fytsen en motorfytsen, joech er fytsles om dy negoasje te stimulearjen en lei er yn Jirnsum de earste elektryske ynstallaasjes oan. Yn 1913 naam soan Edse de saak oer en begûn Klaas in nije winkel yn Akkrum.

Doe wie Baudina allang it hûs en sels it lân út. Op 14 maaie 1903 troude se mei de masinist Ale Schraa, berne yn 1877 yn Akkrum. It pear sette him nei wenjen yn Jirnsum. Dêr waard op 4 novimber fan datselde jier harren dochter Saakje berne. Yn Jirnsum kamen yn 1905 en 1909 ek harren famkes Sytske en Antje op ’e wrâld. De lytse Antsje wie noch gjin moanne âld doe’t Ale en Baudina mei de trije bern nei de Feriene Steaten emigrearren, oan board fan de Rijndam. It skip sette ôf fan Rotterdam 0p 15 maaie 1909 en kaam alve dagen letter oan op Ellis Island, de tagongspoarte foar immigranten yn Amearika.

De húshâlding luts earst yn by Ale syn âldere broer Poppe, dy’t al earder nei it lân fan ûnbeheinde mooglikheden ferfearn wie. Hy buorke yn it doarpke Cleveland yn Oswego County, yn de steat New York (Poppe is as ‘farmer’ ûnder de namme SCHRAD, PETER opnommen yn de American agriculturist farm directory and reference book of Oswego County NY, 1917). De strjitte dêr’t de Schraa-clan oan wenne, kaam meidertiid Schraa Road te hjitten. Hoe’t de eardere masinist Ale yn Amearika de kost fertsjinne, wit ik net, mooglik wurke er by syn broer op ’e pleats. Yn 1911 waard er nammers heit fan in fjirde dochterke, Nellie.

Ale soe net op hege jierren komme; hy ferstoar, 53 jier âld, yn 1930. Syn widdo bleau by har sweager Poppe wenjen en yn 1942 troude sy mei him. Poppe ferstoar yn de âldens fan 76 jier yn 1956. Baudina folge op 20 maaie 1965. Yn ûnder mear The Oswego Palladium Times fan 21 maaie 1965 is te lêzen dat sy doe fiif beppe- en fjirtjin oerbeppesizzers hie. Dy hawwe allegearre Ingelske foar- en achternammen. De foarnammen fan de earste generaasje yn Amearika wienen oars by binnenkomst al feringelske: Ale waard Abraham of koartwei Abe, broer Poppe waard Peter en de famkes Saakje, Sytske en Antsje waarden Sarrah, Suzie en Ann.

De bân mei it heitelân hat Baudina lykwols net trochsnien. Minstens twa kear kaam se nei Fryslân werom, yn 1920 en 1930. Sy hat doe grif ferskillende kaartsjes nei Cleveland stjoerd. Ien dêrfan, ôfstimpele yn Snits op 18 oktober 1920, is ek yn myn kolleksje bedarre. It is in sfearfol plaatsje fan de Boarn yn Jirnsum, sjoen fan de kant fan de Leppedyk, by Ludringa State likernôch. Baudina stjoerde it kaartsje nei har dochter Sytske alias Suzie. It berjochtsje achterop is trijetalich: de measte tekst is yn it Frysk, mar Baudina begjint mei in sintsje stedsfrysk en einiget mei in sintsje Ingelsk:

    Su.
    Nu jou mut er ok nog mar aen havve. Ik wol leuwe dat wy dizze nog nooit hount havve. Bewarje dizze goed yer? Wat ha se allegjerre lake oer – Sluge soe ek mar store yedder. Be a good girl.
    Ma.
Posted in Poste restante | Tagged , , , , , , , , , , , | Comments Off on Poste restante XV

Emily Dickinson, 926

 
Ik stapte hoeden - têd
Fan Planke A nei B
Ik fielde Stjerren om myn Holle
By myn Fuotten See -

’k Wist inkeld - dy’t no komt
Lit my gjin tombree mear -
’t Joech my dy wiffe Trêd - troch guon
Wol Underfining neamd -

 

I stepped from Plank to Plank
A slow and cautious way
The Stars about my Head I felt
About my Feet the Sea -

I knew not but the next
Would be my final inch -
This gave me that precarious Gait
Some call Experience -

 

F926 (J875). Ofbylding: Amherst College Library, Emily Dickinson Collection, 91.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 926

E.E. Cummings, ‘ro(bij)er’

 
ro(bij)er

le
a(yn)s
sl(de
ie)ie(nn
ige)

ps(roas)to

 

un(bee)mo

vi
n(in)g
are(th
e)you(o
nly)

asl(rose)eep

 

Ut 95 Poems, 1958

Posted in E.E. Cummings | Tagged | Comments Off on E.E. Cummings, ‘ro(bij)er’

Wallace Stevens, Dizze ferlittenheid fan katarakten

 
Dizze ferlittenheid fan katarakten

Hy hie nea twaris itselde gefoel oer de bûnte rivier,
Dy’t aloan en nea twaris op deselde wize streamde,

Troch in protte plakken streamde, as stie er stil yn ien,
Blak as in mar wêrop’t wylde einen klapwjukjend

Syn wenstige refleksjes, tinkbyldige Monadnocks, rimpelen.
It die oan as wie der in ûnútsprutsen apostrof.

Der wie sa’n soad dat echt wie dat alhiel net echt wie.
Hy woe dat er kear op kear op deselde wize fielde.

Hy woe dat de rivier op deselde wize trochstreamde,
Al mar streamen bleau. Hy woe der njonken rinne,

Under de platanen, mei dêrboppe in fêstspikere moanne.
Hy woe dat syn hert ophold te klopjen en syn geast rêst fûn

Yn in permaninte ferwerkliking, sûnder wylde einen
Of bergen dy’t gjin bergen wienen, om mar te witten hoe’t it,

Befrijd fan ferneatiging, wêze soe, hoe’t it fiele soe en wês
In man fan brûns dy’t ammet ûnder argaysk lapis,

Sûnder de slingerslach fan it va-et-vient op de planeet,
Syn brûnzen amme ammet yn it azueren sintrum fan de tiid.

 

This Solitude of Cataracts

He never felt twice the same about the flecked river,
Which kept flowing and never the same way twice, flowing

Through many places, as if it stood still in one,
Fixed like a lake on which the wild ducks fluttered,

Ruffling its common reflections, thought-like Monadnocks.
There seemed to be an apostrophe that was not spoken.

There was so much that was real that was not real at all.
He wanted to feel the same way over and over.

He wanted the river to go on flowing the same way,
To keep on flowing. He wanted to walk beside it,

Under the buttonwoods, beneath a moon nailed fast.
He wanted his heart to stop beating and his mind to rest

In a permanent realization, without any wild ducks
Or mountains that were not mountains, just to know how it would be,

Just to know how it would feel, released from destruction,
To be a bronze man breathing under archaic lapis,

Without the oscillations of planetary pass-pass,
Breathing his bronzen breath at the azury center of time.

 

Ut The Auroras of Autumn, 1950. Wallace Stevens yn in brief fan 4 maart 1954: ‘The expression “thought-like Monadnocks” can best be explained by changing it into “Monadnock-like thoughts.” The image of a mountain deep in the surface of a lake acquires a secondary character. From the sheen of the surface it becomes slightly unreal: thought-like. Mt. Monadnock is a New England mountain. It is in New Hampshire.’

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Dizze ferlittenheid fan katarakten

Emily Dickinson, 506

 
Ljocht is tarikkend foar himsels -
Wolle Oaren sjen, it wurdt
Beskikber steld op Finsterglês
Oerdeis in Oere as wat.

Lykwols, it stelt net skealeas -
De Gloede dy’t it hat
Is foar in Himalaja-Mûs
En dy krekt like grut.

 

Light is sufficient to itself -
If Others want to see
It can be had on Window Panes
Some Hours in the Day.

But not for compensation -
It holds as large a Glow
To Squirrel in the Himmaleh
Precisely, as to you.

 

F506 (J862). Ofbylding: Amherst College Library, Emily Dickinson Collection, 87.

Posted in Emily Dickinson | Tagged | Comments Off on Emily Dickinson, 506

Presintaasje fan It faderpaard

Amsterdam, 20 april 2017 – It is in monumint fan in boek dat hjoed yn Amsterdam presintearre waard. It by De Bezige Bij ferskynde It faderpaard – stylfol bûn yn griis linnen mei kapitaalbantsjes, lêslinten en stofomslach – telt 830 siden. Net allinne befettet it boek it sawat folsleine poëtyske oeuvre fan Tsjêbbe Hettinga (1949–2013), ek is fan elts gedicht in Hollânske oersetting opnommen. Annotaasjes, in biografyske skets en in bibliografy kompletearje it boek.

Goed hûndert minsken wienen op de presintaasje yn it akademysk-kultureel sintrum SPUI25 ôfkommen. Under harren de gearstallers fan de bondel: Benno Barnard, Tsead Bruinja, Teake Oppewal en Geart de Vries, en tal fan oaren dy’t op de iene of oare wize by it ta stân kommen fan de bondel belutsen west hawwe, lykas foarmjouster Barbara Jonkers, sjongeres Nynke Laverman, deputearre Sietske Poepjes en filmer Pieter Verhoeff, oanfolle mei Friezen om utens, minsken út ’e boekebrâns en SPUI25-habitués.

Seremoanjemaster Tsead Bruinja joech it poadium alderearst oan Tsjêbbe Hettinga sels, troch dy syn ferneamd wurden foardracht fan it gedicht ‘De krûk’ yn Medellín yn 2007 sjen en hearre te litten. Doe lies Benno Barnard de Hollânske oersetting fan ‘De krûk’ foar en joech er yn in pear halen in karakteristyk fan Hettinga as ‘provinsjaal’ dichter-fan-de-wrâld. Piter en Wypkje Hettinga krigen dêrnei fan him de earste eksimplaren fan it samle wurk fan harren heit útrikt.

Dichtmaat Piter Yedema hie ea yn ’e mande mei Tsjêbbe Hettinga de Fryske literatuerskiednis kritysk gearfette yn in dûbelfillanelle mei de stockrigel ‘Proai yn ’e kloeren fan de earn’ en liet no it publyk dy rigel skandearje wylst er it fers foardroech. Ek fernijde er wêr’t de Condor Zeep yn Hettinga syn gedicht ‘It weinhûs’ weikaam: fan in reklameboerd dat oan in weinhûs tusken Boalsert en Burchwert skroeve wie.

Skriuwer en âld-Ljouwerter Kees ’t Hart fertelde oer syn gearwurking mei Hettinga yn it ramt fan it Frysk Festival 1995. Hettinga makke foar dy gelegenheid in yn boekfoarm ferskynde oersetting fan Walt Whitman syn fers ‘Salut au Monde!’. As hommaazje oan Whitman-oersetter Hettinga droech ’t Hart in eigen oersetting yn it Hollânsk foar fan Whitman syn gedicht ‘There was a Child went Forth’.

De iennichste moeting fan Annemieke Gerrist, dichteres út de stâl fan De Bezige Bij, mei Tsjêbbe Hettinga wie yn de wannelgongen fan in poëzyfestival en levere har syn advys op dat se wat dwaan moast oan har ‘microfoontechniek’. Sels ôfkomstich út Seelân, petearde se mei ‘de zingende dichter’, sa’t se Hettinga foar harsels neamde, oer dichterskip tusken plattelân en stêd.

De jonge dichter Frank Keizer heuge it net dat er Hettinga ea troffen hie. Hy hope op mear wurdearring foar krekt it iere, engazjearre wurk fan Hettinga, dat te finen is yn bygelyks Fan lân loft en leafde (1975), dichtwurk ‘in een groene taal’, ‘waarin veel gekat wordt naar het kapitaal en naar het nieuwerwetse proletariaat’.

By einsluten lies Tsead Bruinja in brief foar fan de skriuwer David Van Reybrouck oan Piter en Wypkje Hettinga. Van Reybrouck koe net sels oanwêzich wêze, hy sit yn Nepal en freget him dêr ôf oft Hettinga faaks in Nepaleeske dichter wie, of in Japansken-ien, of in West-Flaamsken-ien, ‘want de hele wereld galmt mee in het oeuvre van jullie vader’.

Rom oer de grinzen fan Fryslân hinne hat in priis. It hjoed presintearre boek hjit folút Het vaderpaard / It faderpaard – yn dy folchoarder. En fan de beide plande presintaasjes is dy yn Amsterdam de earste; moarn pas is der in soartgelikense gearsit yn Ljouwert. Mar goed, as sa’n hollandosintryske marketing no ekstra keapers en lêzers opsmyt… Dit boek fertsjinnet dy.

Posted in Berjochten | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off on Presintaasje fan It faderpaard