Tag Archives: Wallace Stevens

Wallace Stevens, Somnambulisma

  Somnambulisma Op in âlde kust rôlet de aldendeiske oseaan, Lûdleas, lûdleas, lykjend op in ile fûgel Dy’t op in nêst delstrike wol mar nea delstrykt. De wjokken klappe aloan en binne dochs nea wjokken. De klauwen skrasse aloan oer … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Somnambulisma

Wallace Stevens, Lêste monolooch fan de beminde binnenyn

  Lêste monolooch fan de beminde binnenyn Untstek it earste ljocht fan de jûn, as yn in keamer Wêryn’t wy ús deljouwe en sûnder folle grûn tinke Dat de ferbylde wrâld it heechste goed is. Dêrom is dit it ynmoedichste … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Lêste monolooch fan de beminde binnenyn

Wallace Stevens, It motyf foar metaforyk

  It motyf foar metaforyk Hjerstdeis bist graach ûnder de beammen, Omdat alles dan healdea is. De wyn ferweecht mankjend tusken de blêden En werhellet wurden sûnder betsjutting. Allyksa wiest bliid yn de maitiid, Mei de heale kleuren fan fearnsdingen, … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, It motyf foar metaforyk

Wallace Stevens, Oantekening oer moanneljocht

  Oantekening oer moanneljocht As in sljochte dichter dy’t syn geast gean lit Oer de gelikens fan syn ferskate hielal, sa skynt, Yn de monogrome nacht, dit iene moanneljocht Op de bare foarwerplikens fan de dingen. It is as makket … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Oantekening oer moanneljocht

Wallace Stevens, Man draacht ding

  Man draacht ding It gedicht moat it begripen mei fierhinne Goed gefolch wjerstean. Taljochting: In brunige figuer yn ’e winterjûn wjerstiet Identiteit. It ding dat er draacht wjerstiet De twingendste betsjutting. Lit se dan ta As sekundêr (net goed … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Man draacht ding

Wallace Stevens, It ultime gedicht is abstrakt

  It ultime gedicht is abstrakt Dizze dei, wêr krôlet er fan? Dy’t ûnderwiist Oer Dizze Prachtige Wrâld Fan Us postuert him, Brimt de planeet rôze en knicht dy ryp En read en rjocht. De spesifike fraach – hjir docht … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, It ultime gedicht is abstrakt

Wallace Stevens, De planeet op tafel

  De planeet op tafel Ariel wie bliid dat er syn fersen skreaun hie. Se gongen oer in tebinnenbrochte tiid Of eat dat er sjoen hie en dat him oanstie. Oar gemaak fan de sinne Wie rommel en rotsoai En … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, De planeet op tafel

Wallace Stevens, Fosfor lêst by syn eigen ljocht

  Fosfor lêst by syn eigen ljocht It is lestich lêzen. De bledside is tsjuster. Dochs wit er wat it is dat er ferwachtet. De bledside is blanko of in finster sûnder glês Of in glês dat leech is as … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Fosfor lêst by syn eigen ljocht

Wallace Stevens, Wat wy sjogge is wat wy tinke

  Wat wy sjogge is wat wy tinke Om tolve oere begûn it tebroazeljen fan de middei, De weromkear nei phantomerei, wa wit sels Nei fantomen. Oant dan ta hie it oarsom west: De pearse beammen dy’t jin foar de … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Wat wy sjogge is wat wy tinke

Wallace Stevens, Poëzy is in ferneatigjende krêft

  Poëzy is in ferneatigjende krêft Miserabelens is dit, Neat te behertigjen hawwe. Je hawwe wat of neat. It is in ding om te hawwen, In liuw, in okse yn it boarst, Him dêr sykheljen fiele. Corazon, dryste hûn, Jonge … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Poëzy is in ferneatigjende krêft