Category Archives: Ingeborg Bachmann

Ingeborg Bachmann, Achter de wand

  Achter de wand Ik hingje as snie oan de twigen yn de maitiid fan it dal, as kâlde wel driuw ik yn de wyn, damp fal ik yn de blossems as in drip, dêromhinne rotsje se as om in … Continue reading

Posted in Ingeborg Bachmann | Tagged | Comments Off on Ingeborg Bachmann, Achter de wand

Ingeborg Bachmann, Lân fan dize

  Lân fan dize Winters is myn leafste ûnder de bisten fan it wâld. Dat ik foar moarn werom moat, de moerfoks wit it en laket. Hoe trilje de wolken! En op myn sniekraach falt in laach fan broazelich iis. … Continue reading

Posted in Ingeborg Bachmann | Tagged | Comments Off on Ingeborg Bachmann, Lân fan dize

Ingeborg Bachmann, Wiswier

  Wiswier Foar Anna Achmatova Wa’t nea om in wurd ferlegen sitten hat, en ik sis jimme, wa’t allinne himsels te rêden wit en mei de wurden – dy is net te rêden. Net lâns de koarte wei en net … Continue reading

Posted in Ingeborg Bachmann | Tagged , | Comments Off on Ingeborg Bachmann, Wiswier

Ingeborg Bachmann, Yn it twiljocht

  Yn it twiljocht Wer lizze wy beide de hannen yn it fjoer, do foar de wyn fan de lang opsleine nacht, ik foar de moarnswel dy’t de wynparse net ken. De blaasbalge fan de master, dy’t wy fertrouwe, wachtet. … Continue reading

Posted in Ingeborg Bachmann | Tagged | Comments Off on Ingeborg Bachmann, Yn it twiljocht

Ingeborg Bachmann, Dagen yn wyt

  Dagen yn wyt Yn dizze dagen stean ik op mei de bjirken en kjim it tarwehier fan myn foarholle foar in spegel fan iis. Mongen mei myn azem skiftet de molke. Sa ier skommet se gau. En dêr’t ik … Continue reading

Posted in Ingeborg Bachmann | Tagged | Comments Off on Ingeborg Bachmann, Dagen yn wyt

Ingeborg Bachmann, De opskoarte tiid

  De opskoarte tiid Der komme rouwer dagen. De ta neier oarder opskoarte tiid wurdt sichtber oan de kimen. Aanst moatsto dy de fiters strikke en de hûnen weromjeie nei de kwelderpleatsen. Want de yngewanten fan de fisken binne kâld … Continue reading

Posted in Ingeborg Bachmann | Tagged | Comments Off on Ingeborg Bachmann, De opskoarte tiid

Ingeborg Bachmann, Myn fûgel

  Myn fûgel Wat der ek bart: de ferwoaste wrâld sinkt yn de skimer wei, in sliepdrank hâlde de wâlden foar har ree, en fan de toer, ferlitten troch de wacht, sjogge rêstich en steech de eagen fan de ûle … Continue reading

Posted in Ingeborg Bachmann | Tagged , | Comments Off on Ingeborg Bachmann, Myn fûgel

Ingeborg Bachmann, Ballingskip

  Ballingskip In deade bin ik dy’t omdwaalt nearne mear ynskreaun ûnbekend yn it ryk fan de prefekt oertallich yn de gouden stêden en yn it grienjende lân ôfdien sûnt lang en mei neat betocht Inkeld mei wyn mei tiid … Continue reading

Posted in Ingeborg Bachmann | Tagged | Comments Off on Ingeborg Bachmann, Ballingskip

Ingeborg Bachmann, Sâlt en bôle

  Sâlt en bôle No stjoert de wyn de rails foarút, wy sille folgje yn stadige treinen en dizze eilannen bewenje, betrouwen tsjin betrouwen. Yn de hân fan myn âldste freon lis ik myn funksje del; de reinman past no … Continue reading

Posted in Ingeborg Bachmann | Tagged | Comments Off on Ingeborg Bachmann, Sâlt en bôle

Ingeborg Bachmann, Bohemen leit oan see

  Bohemen leit oan see Bin’ hjirre huzen grien, ik gean in hûs noch yn. Bin’ hjir de brêgen geef, ik rin op goede grûn. Wurdt leafdes lêst nea leanne, ik mis hjir graach it lean. Bin ik it net, … Continue reading

Posted in Ingeborg Bachmann | Tagged | Comments Off on Ingeborg Bachmann, Bohemen leit oan see