Category Archives: Wallace Stevens

Wallace Stevens, Fragen binne opmerkings

  Fragen binne opmerkings Yn it simmertúch komt de griene sprút wêrom. De sinne skroeit en skrynt, giet dan hui hui tebek Op de kimen mids folwoeksen enfantillages. It slagget har fjoer net it sjen dat har oanskôget Troch te … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Fragen binne opmerkings

Wallace Stevens, Hieltyd minder minsklik, o woeste geast

  Hieltyd minder minsklik, o woeste geast As der in god wêze moat yn hûs, wêze moat, Dy’t op de trep en yn de keamers dingen seit, Lit him dan bewege sa’t op de flier it sinneljocht Of moanneljocht beweecht, … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Hieltyd minder minsklik, o woeste geast

Wallace Stevens, Boeket roazen yn sinneljocht

  Boeket roazen yn sinneljocht Neam it in rûch effekt, swarte readen, Rôze gielen, oranje witen, te bot as sy binne En wês yn it sinneljocht fan de keamer wat oars, Te bot as sy binne en feroarje troch metaforyk, … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Boeket roazen yn sinneljocht

Wallace Stevens, It glês wetter

  It glês wetter Dat it glês rane soe yn hjittens, Dat it wetter befrieze soe yn kâldens, Toant oan dat dit objekt inkeld in steat is, Ien út in protte, tusken twa poalen. Dus, Yn it metafysyske binne der … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged , , , , , , | Comments Off on Wallace Stevens, It glês wetter

Wallace Stevens, Tinkend oan in ferbân tusken de bylden fan metafoaren

  Tinkend oan in ferbân tusken de bylden fan metafoaren De wâlddowen sjonge lâns de Perkiomen. De bears, noch bang foar de yndianen, sit djip. Yn it iene ear fan de fisker, dy’t alhiel Ien ear is, sjonge de wâlddowen … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Tinkend oan in ferbân tusken de bylden fan metafoaren

Wallace Stevens, In heechstimde âlde kristinne

  In heechstimde âlde kristinne Poëzy is de opperste fiksje, mefrou. Nim de morele wet, meitsje dêr in tsjerkeskip fan En bou dat tsjerkeskip út ta in himel fol skimen. Sa wurdt it gewisse omturnd yn palmen, As winige siters … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, In heechstimde âlde kristinne

Wallace Stevens, De goede man hat gjin stal

  De goede man hat gjin stal Hy libbe yn earmoed, de iuwen troch. God wie as iennige syn iennichste grasjeuzens. Generaasje op generaasje waard er doe Sterker en frijer, in bytsje better ôf. Hy libbe elk libben, want as … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, De goede man hat gjin stal

Wallace Stevens, Oer inkeld wêze

  Oer inkeld wêze De palm oan de ein fan de geast, Foarby de lêste tins, riist op Yn it brûnzen dekôr, In fûgel mei gouden fearren Sjongt yn de palm, sûnder minsklik tsjutten, Sûnder minsklik fielen, in frjemdsoartich liet. … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Oer inkeld wêze

Wallace Stevens, Kninen ite keutels. Slangen ite kninen. Swinen ite slangen. Minsken ite swinen

  Kninen ite keutels. Slangen ite kninen. Swinen ite slangen. Minsken ite swinen It is wier dat de rivieren gnúfden as bargen En wraamden oan iggen, oant sy liken Op nuet magegnoarjen yn slûge trôgen, Dat de bûtenlucht swier wie … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Kninen ite keutels. Slangen ite kninen. Swinen ite slangen. Minsken ite swinen

Wallace Stevens, Teory

  Teory Ik bin wat om my hinne is. Froulju snappe dat. Jo binne net hartoginne Op hûndert meter fan in koets. Dat, dit binne portretten: In swarte festibule, In heech bêd ôfsket mei gerdinen. It is mar wat him … Continue reading

Posted in Wallace Stevens | Tagged | Comments Off on Wallace Stevens, Teory