Georg Trakl, Simmer

 
Simmer

Jûns swijt fan de koekoek
De kleirop yn it wâld.
Djipper bûcht him it nôt,
De reade papaver.

Der driget swart ûnwaar
Boppe de heuvel.
De krikel syn âlde liet
Ferstjert yn it fjild.

Net mear beweecht it leaf
Fan de kastanje.
Op de winteltreppen
Rûzet dyn jurk.

Yn de tsjustere keamer
Ljochtet stil de kears;
In sulveren hân
Dôvet har út;

Wynstille, stjerleaze nacht.

 

Sommer

Am Abend schweigt die Klage
Des Kuckucks im Wald.
Tiefer neigt sich das Korn,
Der rote Mohn.

Schwarzes Gewitter droht
Über dem Hügel.
Das alte Lied der Grille
Erstirbt im Feld.

Nimmer regt sich das Laub
Der Kastanie.
Auf der Wendeltreppe
Rauscht dein Kleid.

Stille leuchtet die Kerze
Im dunklen Zimmer;
Eine silberne Hand
Löscht sie aus;

Windstille, sternlose Nacht.

 
Ut Sebastian im Traum, 1915. Ofbylding: Brenner-Archiv, Universität Innsbruck. It hânskrift hat yn de foarlêste rigel ‘Löschet’. Dat liket my earder in ferskriuwing fan ‘Löscht’ as fan ‘Löschte’, dêr’t foar keazen is yn de – postúm ferskynde – bondel Sebastian im Traum.

Dit berjocht is delset yn Georg Trakl en tagd . Bookmark de permalink.