Om’t Ik net stilstean koe foar Dea -
Stie Hy stil, hoask, foar my -
It Rydtúch hie mar plak foar Twa -
En noch Unstjerlikheid.
’t Gong stadichoan - Hy hie gjin haast
En Ik hie beuzichheid
En pielerij beside lein,
Om Syn Manierlikheid -
’t Gong lâns de Skoalle, dêr’t de Bern
Mâltjirgen - yn it Skoft -
’t Gong lâns de Fjilden Stoarjend Graan -
’t Gong lâns it Jûntiidsljocht -
Of nee - Dat gong lâns Us -
De Dau brocht kjeld mei - makke Skrousk -
Want sjoch, myn Sjaal, allinne Tule -
Allinne Gaas - myn Jurk -
Wy holden foar in Wente - krekt
In Tining fan ’e Grûn -
It Tek wie amperoan te sjen -
De Kroanlist - yn ’e Grûn -
Sûnt doe - binne Ieuwen gien - en dochs,
’t Fielt koarter as de Dei
Dat Ik earst murk, de Hynstekop
Wie rjochte op Ivichheid -
Because I could not stop for Death -
He kindly stopped for me -
The Carriage held but just Ourselves -
And Immortality.
We slowly drove - He knew no haste
And I had put away
My labor and my leisure too,
For His Civility -
We passed the School, where Children strove
At Recess - in the Ring -
We passed the Fields of Gazing Grain -
We passed the Setting Sun -
Or rather - He passed Us -
The Dews drew quivering and Chill -
For only Gossamer, my Gown -
My Tippet - only Tulle -
We paused before a House that seemed
A Swelling of the Ground -
The Roof was scarcely visible -
The Cornice - in the Ground -
Since then - ’tis Centuries - and yet
Feels shorter than the Day
I first surmised the Horses’ Heads
Were toward Eternity -
F479 (J712). In eardere ferzje yn Emily Dickinson, Wetter, wurdt jin leard troch toarst. Twaentweintich fersen oerset troch Klaas van der Hoek, Zoeterwoude 1999,
