Oan Giselhear de heiden
Ik gûl –
Myn dreamen falle yn de wrâld.
Yn myn tsjusternis
Weaget gjin herder him.
Myn eagen wize net de wei
As de stjerren.
Hieltyd biddelje ik foar dyn siele;
Witsto dat?
Wie ik mar blyn –
Soe tinke, ik lei dan yn dyn liif.
Alle bloeisels soe ik foegje
By dyn bloed.
Ik bin o sa ryk,
Nimmen kin my plôkje;
Of nimt myn jeften mei
Nei hûs.
Ik wol dy hiel tear my leare,
Do witst my al te neamen.
Sjoch myn kleuren,
Swart en stjerrich
En mei net oer de skrouske dei,
Dy hat in glêzen each.
Alles is dea,
Utsein do en ik.
Giselheer dem Heiden
Ich weine –
Meine Träume fallen in die Welt.
In meine Dunkelheit
Wagt sich kein Hirte.
Meine Augen zeigen nicht den Weg
Wie die Sterne.
Immer bettle ich vor deiner Seele;
Weißt du das?
Wär ich doch blind –
Dächte dann, ich läg in deinem Leib.
Alle Blüten täte ich
Zu deinem Blut.
Ich bin vielreich,
Niemand wer kann mich pflücken;
Oder meine Gaben tragen
Heim.
Ich will dich ganz zart mich lehren,
Schon weißt du mich zu nennen.
Sieh meine Farben,
Schwarz und stern
Und mag den kühlen Tag nicht,
Der hat ein Glasauge.
Alles is tot,
Nur du und ich nicht.
Ut Die gesammelten Gedichte, 1917
