Streaming
Sa fier yn ’t libben en de dea sa hein
dat ik der mei gjinien oer tsiere kin,
ûntskuor ik oan de ierde no myn diel;
de stille oseaan stjit ik de griene pin
dwers troch it hert, foardat ik sels oanspiel.
Op stige tinnen fûgels, roken fan kaniel!
Myn moardner Tiid bin ik allinne mei.
Ferpopkjend dwelmje wy yn blauwens wei.
Strömung
So weit im Leben und so nah am Tod,
daß ich mit niemand darum rechten kann,
reiß ich mir von der Erde meinen Teil;
dem stillen Ozean stoß ich den grünen Keil
mitten ins Herz und schwemm mich selber an.
Zinnvögel steigen auf und Zimtgeruch!
Mit meinem Mörder Zeit bin ich allein.
In Rausch und Bläue puppen wir uns ein.
Ut it skift ‘Gedichte 1957–1961’ yn Sämtliche Gedichte, 1998
