Else Lasker-Schüler, De bavianemem sjongt
har baviaantsje yn sliep

 
De bavianemem sjongt har baviaantsje yn sliep

(Nanesankje)

(Foar myn lytse Paultsje. Ut it Peter Hille-boek)

Sliep mar, sliep mar,
Myn roazepoepertsje,
Myn sûkerlúske,
Myn goudflieke,

Moarn sil de keizerin út Azië komme
Mei sûker, sûkelarje en bombommen,

Gau gau
Koeskes dwaan, bliuwste wekker,
Dan krijt Blaubekje neat fan dat lekkers.

 

Die Pavianmutter singt ihr Paviänchen in den Schlaf

(Wiegenliedchen)

(Meinem kleinen Päulchen. Aus dem Peter Hille-Buch)

Schlafe, schlafe,
Mein Rosenpöpöchen,
Mein Zuckerläuschen,
Mein Goldflöhchen,

Morgen wird die Kaiserin aus Asien kommen
Mit Zucker, Schokoladen und Bombommen,

Schnell, schnell,
Haase Haase machen,
Sonst kriegt Blaumäulchen nichts von den Sachen.

 

Ut Die gesammelten Gedichte, 1917. Foar it earst publisearre yn it proazawurk Das Peter Hille-Buch, 1906. Skreaun foar har soan Paul Lasker-Schüler (1899–1927).

Pleatst yn Else Lasker-Schüler | Tagged , | Reaksjes út op Else Lasker-Schüler, De bavianemem sjongt
har baviaantsje yn sliep

Else Lasker-Schüler, O, wie ’k mar út ’e wrâld!

 
O, wie ’k mar út ’e wrâld!

(Oan myn dokter Benn)

Dan gûlsto om my.
Reade bûkelhagen fjurje
Myn dreamen striidhaftich oan.

Troch tsjuster strewel
Moat ik
En fuorgen en wetter.

Hieltyd treft wyld weagjen
Myn hert;
Fijân fan binnen.

O, wie ’k mar út ’e wrâld!

Mar ek dêr fier fan wei
Doal ik in flikkerljocht

Om God syn grêf.

 

O ich möcht aus der Welt!

(Meinem Doktor Benn)

Dann weinst du um mich.
Blutbuchen schüren
Meine Träume kriegerisch.

Durch finster Gestrüpp
Muß ich
Und Gräben und Wasser.

Immer schlägt wilde Welle
An mein Herz;
Innerer Feind.

O ich möcht aus der Welt!

Aber auch fern von ihr
Irr ich ein Flackerlicht

Um Gottes Grab.

 

Ut Die gesammelten Gedichte, 1917

Pleatst yn Else Lasker-Schüler | Tagged | Reaksjes út op Else Lasker-Schüler, O, wie ’k mar út ’e wrâld!

Else Lasker-Schüler, In treurliet

 
In treurliet

In swarte do, dat is de nacht
… Do tinkst sa sêft oan my.

Ik wit, dyn hert is stil,
It hat myn namme op syn seam.

De smerten dy’t dy tabehearre
Komme op my ta.

De sillichheden dy’t dy sykje
Garje ik ûnoanrierd.

Sa draach ik de blossems fan dyn libben
Fierder fuort.

En wol dochs mei dy stilstean;
Twa wizers op de wizerplaat.

O, alle tuten moatte leafwei
Swije op beskynde lippen.

Nea wer sil it moarn wurde,
Want se brutsen dyn jeugd.

Achter dyn sliepbien
Stoar in paradys.

Meie de fertrietliken
Yn de dei de sinne fervje.

En de treurjenden
Glâns op harren wangen lizze.

Yn de swarte wolketsjelk
Stiet de moannebloeiselknop.

… Do tinkst sa sêft oan my.

 

Ein Trauerlied

Eine schwarze Taube ist die Nacht
… Du denkst so sanft an mich.

Ich weiß, dein Herz ist still,
Mein Name steht auf seinem Saum.

Die Leiden, die dir gehören,
Kommen zu mir.

Die Seligkeiten, die dich suchen,
Sammele ich unberührt.

So trage ich die Blüten deines Lebens
Weiter fort.

Und möchte doch mit dir stille stehn;
Zwei Zeiger auf dem Zifferblatt.

O, alle Küsse sollen schweigen
Auf beschienenen Lippen liebentlang.

Niemehr soll es früh werden,
Da man deine Jugend brach.

In deiner Schläfe
Starb ein Paradies.

Mögen sich die Traurigen
Die Sonne in den Tag malen.

Und die Trauernden
Schimmer auf ihre Wangen legen.

Im schwarzen Wolkenkelche
Steht die Mondknospe.

… Du denkst so sanft an mich.

 

Ut Die gesammelten Gedichte, 1917

Pleatst yn Else Lasker-Schüler | Tagged | Reaksjes út op Else Lasker-Schüler, In treurliet

Lêze, blinder

 
Ferskynd:
Klaas van der Hoek, ‘In prachtich moaie joun’. Oer de doarpsdichter Pyt Idzinga (1911–1979) en syn berime notulen foar de kristlik-histoaryske kiesferiening Spannum-Iens. Opnommen yn Lêze, blinder. Tsien koarte ferhalen fan skriuwers fan no, Ljouwert 2025, s. 41–51.

Lêze, blinder waard presintearre op 27 juny ta eare fan Jelle Krol by syn ôfskie as kolleksjespesjalist en fakreferint Frysk fan Tresoar. Mei bydragen fan Jetske Bilker, Marijke de Boer, Wieke de Haan, Ytsje Hettinga, Klaas van der Hoek, Goffe Jensma, Douwe Kootstra, Bouke Oldenhof, Doeke Sijens en Janneke Spoelstra. Foaropwurd: Arjen Dijkstra.

Lêze, blinder is ûnder mear te keap by de Afûk.
ISBN 978-94-93323-96-4, 19 sm, 112 siden, € 15,00.

Pleatst yn Berjochten | Tagged | Reaksjes út op Lêze, blinder

Georg Trakl, De tsjerke

 
De tsjerke

Pinsiele ingels weitsje oer de alters;
En rêst en skaden; striel út blauwe eagen.
Yn wijreekwalmen driuwe smoarge leagen.
Yn leechte swanke jammerdearlik stalten.

Op ’t knibbelbankje, ’t is krekt de Madonna,
Sit in lyts huorke mei ferblikte wangen.
Oan strielen goud bin’ waaksen bylden hongen;
Wytburdich God omjouwe sinne en moanne.

In skyn fan teare pylders, wulften, ribben.
Yn ’t koar ferstoaren swiete jongesstimmen.
Fersonken kleuren wâlje op, hiel dimmen,
In streamend read fan Magdalena’s lippen.

In frou giet swier yn dreamen dy’t ûntstelle,
Dwylt troch dy skimering fol maskers, fanen.
Har skaadbyld krúst de stille hilligebanen,
De ingelerêst yn wytkalke kapellen.

 

Die Kirche

Gemalte Engel hüten die Altäre;
Und Ruh und Schatten; Strahl aus blauen Augen.
In Weihrauchdünsten schwimmen schmutzige Laugen.
Gestalten schwanken jammervoll ins Leere.

Im schwarzen Betstuhl gleichet der Madonne
Ein kleines Hürlein mit verblichnen Wangen.
An goldnen Strahlen Wachsfiguren hangen;
Weißbärtigen Gott umkreisen Mond und Sonne.

Ein Schein von weichen Säulen und Gerippen.
Am Chor der Knaben süße Stimmen starben.
Sehr leise regen sich versunkene Farben,
Ein strömend Rot von Magdalenens Lippen.

Ein schwangeres Weib geht irr in schweren Träumen
Durch diese Dämmerung voll Masken, Fahnen.
Ihr Schatten kreuzt der Heiligen stille Bahnen,
Der Engel Ruh in kalkgetünchten Räumen.

 

Ut de ‘Gedichte 1909–1912’

Pleatst yn Georg Trakl | Tagged | Reaksjes út op Georg Trakl, De tsjerke

Georg Trakl, Yn in âlde tún

 
Yn in âlde tún

Resedarook ûntstiicht it grien-mei-brún,
Wylst op de moaie fiver glinsters dale,
Der hingje om de wylgen wite walen,
Dwyl flitterje flinters troch de beammekrún.

De serre, útstoarn, baait yn sinneskyn,
Goudfiskeblink, djip ûnder ’t oerflak bliuwend,
Wylst soms der wolken oer de heuvels driuwe
En al it frjemdfolk stadich wer ferdwynt.

Priëlen ljochtsje op. In jonge frou
Kaam hjir mei oaren moarns al wille meitsjen,
Oan lytse bledsjes hinget noch har laitsjen,
Yn gouden nevels djoeit in dronken faun.

 

In einem alten Garten

Resedaduft entschwebt im braunen Grün,
Geflimmer schauert auf den schönen Weiher,
Die Weiden stehn gehüllt in weiße Schleier
Darinnen Falter irre Kreise ziehn.

Verlassen sonnt sich die Terrasse dort,
Goldfische glitzern tief im Wasserspiegel,
Bisweilen schwimmen Wolken übern Hügel,
Und langsam gehn die Fremden wieder fort.

Die Lauben scheinen hell, da junge Frau’n
Am frühen Morgen hier vorbeigegangen,
Ihr Lachen blieb an kleinen Blättern hangen,
In goldenen Dünsten tanzt ein trunkener Faun.

 

Ut Salzburg. Ein literarisches Sammelwerk, Salzburg 1913

Pleatst yn Georg Trakl | Tagged | Reaksjes út op Georg Trakl, Yn in âlde tún

Georg Trakl, Gedicht

 
Gedicht

In from gesang klonk yn myn ear:
Do dimmen hert, do hillich bloed,
Nim fan my wei dy tsjoede gloed!
It waard ferheard en kleit net mear!

Myn hert, sa sûndich, docht my sear
En tsjirmet út yn tsjoede gloed
En ropt net oan it hillige bloed,
’t Is stom en hat gjin triennen mear.

 

Gedicht

Ein frommes Lied kam zu mir her:
Du einfach Herz, du heilig Blut,
O nimm von mir so böse Glut!
Da ward’s erhört und klagt nicht mehr!

Mein Herz ist jeder Sünde schwer
Und zehrt sich auf in böser Glut,
Und ruft nicht an das heilige Blut,
Und ist so stumm und tränenleer.

 

Ut de ‘Sammlung 1909’

Pleatst yn Georg Trakl | Tagged | Reaksjes út op Georg Trakl, Gedicht

It poesyalbum fan Tytsje van Huizen

Yn poesyalbums soe men in soad oarspronk­likens ferwachtsje, dy’t daalk de ûnferfangbere persoanlikheid fan de kontribuant opropt. Orizjinaliteit stipet ommers de funksje fan it poesyalbum as samling memento’s. Mar nee, de ferskes binne ornaris oerskreaun en mei massa­produksje­plaatsjes opgnist. Kontribu­an­ten dy’t sels in ferske of tekening meitsje, binne seldsum. It sjenre poesyalbum wurdt mei karakterisearre troch wat ûntbrekt: eigenheid.

Dat jildt oars minder foar de ierste poesyalbums, dy’t noch ticht by it foargeande sjenre, it album amicorum, steane. En ek yn net-Nederlânske poesyalbums, benammen Ingelske en Frânske, libben kontri­buanten harren graach kreatyf út. Mar poesyalbums fan faderlânske boaiem folgje meast it fêste stramyn fan oerskreaun ferske plus eventueel ien of mear byplakte plaatsjes. Populêre boarnen foar de ferskes binne de dûmny-dichters út de njoggentjinde iuw en bondeltsjes mei foarbyldferskes foar ferskate tapassings en gelegen­heden. En fanselssprekkend kopieare kontribuanten foaral út de twadde, tredde of safolste hân – út oare poesyalbums dus.

It meast autentyk yn in poesyalbum liket noch it hânskrift fan de kontribuant te wêzen, mar sels dat is soms fan immen oars. In mem, echtgenoate of oar famyljelid is dan ‘ghost writer’ foar immen dy’t blykber net by steat is (te jong, ûnbelettere of handicapt), gjin kâns sjocht (te drokbeset) of gjin nocht hat om eigenhandich wat yn it album te skriuwen. Wy kamen dêr al eksimpels fan tsjin yn de poesyalbums fan Idskia Postma en Minke de Jong, en it hjir besprutsen album hat der wol fjouwer (nû. 2, 7, 9 en 10).

Fan en ta ferget it oerskriuwen fan ien of oar rymke dochs wat eigen kreativiteit. Sa moast it rymke (nû. 1) op it skutblêd foaryn it hjir beskreaune album oanpast wurde oan in spesifike omstannichheid:

t Is weinig van waarde,
Hetgeen wij uw biên.
Pluk roozen op aarde,
En vergeet ons niet.

Oarspronklik wie de twadde rigel ‘Hetgeen ik u bied’ (ferlykje nû. 12), mar omdat it ferske hjir de bydrage foarmet fan twa minsken, moast it inkeldtal meartal wurde, wêrtroch’t it rym no net mear fol mar heal is.

Net elk foarbyldferske wie ien op ien geskikt foar yn in poesyalbum. Yngripender is dan ek de bewurking (nû. 7) fan wat ea bedoeld wie as in nijjiersgedicht foar in omke en tante. Dat waard foar it earst publisearre yn de bondel Verjaringsversjes en nieuwjaars­gedichtjes út 1889 fan F.H. van Leent:

Op het Nieuwe Jaar.
Aan mijn waarden Oom en Tante.

Veel geluk en heil en zegen,
Milde voorspoed op uw wegen,
    Blijdschap in uw huisgezin;
Ja, zoo ruischen thans mijn beden
Op den blijden dag van heden
    Oom en Tante, die ik min.

Wat ik hier heb neergeschreven
Moog de lieve God U geven
    Menig, menig Nieuwe jaar;
Elke nieuwe schoone morgen
Brenge u voorspoed zonder zorgen,
    En gezondheid met elkaar.

Om gaadlik te wêzen foar opname yn in poesyalbum moasten sawol dat nije jier as dy omke en tante mei harren ‘huisgezin’ der fansels út. Dat de bewurker skraste de titel, de ûndertitel en seis rigels, en koarte ‘Menig, menig Nieuwe jaar’ yn ta ‘Menig menig jaar’. Yn de beide lêste rigels giet it mis: de (oars ûnnedige) wiziging fan ‘voorspoed’ yn ‘geluk’ knoeit it metrum en de slotrigel is ûnbegryplik wurden:

Veel geluk en heil en zegen
Milde voorspoed op uw wegen
Menig menig jaar
Elke nieuwe schoone morgen
Brenge u geluk zonder zorgen
En gezondheid met album maar

Hat de kontribuant gjin oanstriid en fabrykje sels in ferske, dan kin er noch wol eigenheid toane yn de kar fan it te kopiearjen ferske of fan de taal. Sa binne twa rymkes yn dit Jelsumer poesyalbum net yn de taal fan de ynstitúsjes, mar yn de taal fan thús en it doarp. It earste (nû. 4) giet sa:

in Blomkje en ’n toekje
Lis ik jir in dit boekje
En foegje der nog bij
Libje gelokkig en blij

En it twadde (nû. 11), mei de oanhef ‘Lijtse Bûrfeam’:

Hoewol ik gjin dichter bin,
En gjin mooie versen meitsje kin,
Wol ik dos myn bêst hjir dwaen,
En dy mijn beste winsken jean

It binne mar koarte en bryk stavere ferskes, mar de beide kontribuanten fertsjinje likegoed lof foar it brûken fan it Frysk. Grif wie dat ek de memmetaal fan de eigneresse fan it album. Tytsje – offisjeel Tietje – van Huizen waard berne yn Jelsum op 15 maaie 1907 as dochter fan de mitselder Rinse van Huizen en Baukje Prosee. Yn 1931 troude Tytsje mei Klaas Hendrik Zijlstra (1905–1993), dy’t bedriuwslieder wie fan de pleats Het Stepelerveld yn Haaksbergen. De eigner fan Het Stepelerveld, de Twintske tekstylfabrikant H.J.E. van Heek, liet foar Klaas en Tytsje yn datselde jier in tsjinstwente by de pleats sette. Zijlstra bleau bedriuwslieder oan 1965 ta; dêrnei ferhuzen hy en Tytsje nei Boekelo. Tytsje ferstoar op 10 desimber 1999.

De bydragen oan it poesyalbum fan Tytsje van Huizen binne fan:

1. Rinse van Huizen en Baukje Prosee, Jelsum, 07-01-1916. Tytsje har âlden. Gedicht, 4 rigels, earste rigel ‘t Is weinig van waarde’.1 Skreaun troch Rinse.

Rinse berne Jelsum 29-02-1884, ferstoarn Jelsum 12-02-1955, soan fan Cornelis van Huizen (1854–1934) en Jantje van der Meer (1854–1936), troud Ljouwerteradiel 03-11-1906 mei Baukje Prosee (1885–1964).

Baukje berne Britsum 10-10-1885, ferstoarn Ljouwert 27-02-1964, dochter fan Geert Prosee (ek Procee en Procé, 1852–1947), en Tietje Kroodsma (1851–1928), troud Ljouwerteradiel 03-11-1906 mei Rinse van Huizen (1884–1955).

2. Cornelis Rinse van Huizen (1908–1999), Jelsum, 07-01-1916. Tytsje har broer. Gedicht, 6 rigels, earste rigel ‘Weinig letteren heb ik noodig’.2 Skreaun troch syn heit Rinse (nû. 1).

Berne Jelsum 04-07-1908, ferstoarn Ljouwert 08-03-1999, soan fan Rinse van Huizen (1884–1955, nû. 1) en Baukje Prosee (1885–1964, nû. 1), troud 1. Ljouwer­teradiel 15-08-1934 mei Riemkje Bijlsma (1909–1937), troud 2. Ljouwert 24-06-1940 mei Pietje bij de Leij (1915–2007).

3. Tjitske Hoekstra, Jelsum, 01-01-1916. Gedicht, 6 rigels, earste rigel ‘Wanneer gij eens in latere jaren’.3

Berne Jelsum 23-10-1905, ferstoarn 28-07-1991, dochter fan Reinder Hoekstra (1870–1956, nû. 4) en Maria Mintje Beetstra (1870–1952, nû. 4), troud Ljouwerteradiel 04-07-1931 mei Auke de Vries (1905–1988).

4. Reinder Hoekstra en Maria Mintje Beetstra, Jelsum, 01-01-1916. Gedicht, 4 rigels, earste rigel ‘in Blomkje en ’n toekje’.4

Reinder berne Wurdum 23-10-1870, ferstoarn Ljouwert 01-03-1956, soan fan Sytze Hoekstra en Baukje Hoekstra, troud Ljouwerteradiel 30-05-1896 mei Maria Mintje Beetstra (1870–1952).

Maria Mintje berne Poppenwier 13-03-1870, ferstoarn Ljouwert 14-07-1952, dochter fan Jan Beetstra (1821–1883) en Tjitske Heeringa (1830–1904), troud Ljouwerteradiel 30-05-1896 mei Reinder Hoekstra (1870–1956).

5. Klaasje Bruining, Jelsum, 02-01-[1916]. Gedicht, 8 rigels, earste rigel ‘Vroolijk opgeruimd en blij’.

Berne Jelsum 19-02-1870, ferstoarn Jelsum 24-01-1949, dochter fan Pier Bruining (1837–1912) en Sytske Boekholt (1843–1911), troud Baarderadiel 08-04-1893 mei Klaas Rodenhuis (1872–1911).

6. ‘Aaltje’ = wierskynlik Aaltje van der Heide, Jelsum, 02-01-[1916]. Gedicht, 4 rigels, earste rigel ‘Ik lag in mijn tuintje en sliep’.

Berne Eastermar 29-10-1894, ferstoarn Jelsum 24-07-1958, dochter fan Wyger van der Heide (1865–1955) en Sjoukje Hoeksma (1868–1963), troud Ljouwerteradiel 18-09-1915 mei Jetse Rodenhuis (1893–1985), soan fan Klaas Rodenhuis (1872–1911) en Klaasje Bruining (1870–1949, nû. 5).

7. Sytske Rodenhuis, Jelsum, 02-01-[1916]. Gedicht, 6 rigels, earste rigel ‘Veel geluk en heil en zegen’, bewurking fan ‘Op het Nieuwe jaar’ fan Frederikus Hendrikus van Leent (1830–1912).5 Skreaun troch har mem Klaasje Bruining (nû. 5).

Berne Dronryp 19-11-1894, ferstoarn Frjentsjer 26-11-1949, dochter fan Klaas Rodenhuis (1872–1911) en Klaasje Bruining (1870–1949, nû. 5), net troud.

8. Jan Rijpstra, sûnder plak, 29-12-1916. Gedicht, 8 rigels, earste rigel ‘Dit broos verganklijk album blad’.6

Berne Rinsumageast 10-04-1895, ferstoarn Oentsjerk 13-04-1982, soan fan Marten Rijpstra (1864–1927) en Aukje Warringa (1864–1941), troud Ljouwerteradiel 26-05-1917 mei Ettje Wijnsma (1895–1988).

9. Ytje Rijpstra, Jelsum, sûnder datum. Gedicht, 4 rigels, earste rigel ‘Kniel voor het kruis, Geloof in Cristus!’. Skreaun troch har broer Jan Rijpstra (nû. 8).

Berne Rinsumageast 20-09-1900, ferstoarn Ljouwert 01-11-1930, dochter fan Marten Rijpstra (1864–1927) en Aukje Warringa (1864–1941), troud Ljouwerteradiel 10-05-1922 mei Rinze Mulder (1900–1955).

10. Fredrik Stienstra en Meindertje de Vries, sûnder plak en datum. Gedicht, 4 rigels, earste rigel ‘Wees gelijk het nederig viooltje’. Skreaun troch harren soan Johannes Stienstra (nû. 11).

Fredrik berne Jelsum 03-05-1862, ferstoarn Ljouwert 05-07-1926, soan fan Sjoerd Stienstra (1814–1891) en Yttje Korf (1820–1884), troud Ljouwerteradiel 16-05-1885 mei Meindertje de Vries.

Meindertje berne Wurdum 04-04-1864, ferstoarn Jelsum 08-05-1917, dochter fan Johannes de Vries (1834–1919) en Romkje Minnema (1830–1910), troud Ljouwerteradiel 16-05-1885 mei Fredrik Stienstra (1862–1926).

11. Johannes Stienstra (1892–1965), sûnder plak en datum. Gedicht, 4 rigels, earste rigel ‘Hoewol ik gjin dichter bin’.

Berne Jelsum 21-12-1892, ferstoarn Drachten 26-06-1965, soan fan Fredrik Stienstra (1862–1926, nû. 10) en Meindertje de Vries (1864–1917, nû. 10), troud Ljouwerteradiel 20-05-1920 mei Trijntje Douma (1891–1966).

12. Grietje Terpstra, Jelsum, 10-06-1923. Gedicht, 9 rigels, earste rigel ‘Van de vele schoone bloemen’, en in gedicht, 4 rigels, ‘’t Is weinig van waarde / Hetgeen ik U bied, / Pluk rozen op aarde / En Vergeet mij niet!’’.7

Berne Jelsum 15-10-1905, ferstoarn Ljouwert 26-11-1987, dochter fan Harmen Terpstra (1868–1906) en Fokeltje Douma (1871–1956), net troud.

13. Wiegertje van der Meer, Jelsum, 14-06-[1923?]. Gedicht, 8 rigels, earste rigel ‘Mijn naam vind ge op dit blad geschreven’.

Berne Hallum 16-01-1906, ferstoarn nei 1978, dochter fan Sijtze van der Meer (1875–1943) en Berber van der Wal (1881–1958), troud Ljouwerteradiel 18-05-1929 mei Marten van der Wal (1900–nei 1978).

14. T.P. Dijkstra, Jelsum, 18-09-1928. Gedicht 8 rigels, earste rigel ‘Als u de toekom[s]t tegenlacht’.

Net identifisearre.

Noaten

  1. Aldste my bekende fynplak: in bydrage fan 06-02-1914 yn it poesyalbum fan Minke de Jong. Ek yn M.L. van Albada, Poësie. Zes generaties albumversjes, Midlaren 1984, s. 66–67, yn bydragen fan 1855 ôf.
  2. Aldste my bekende fynplak: in bydrage fan 26-02-1894 yn it poesyalbum fan Saakje Obma (Admiraliteitshûs, Dokkum). Ek yn Van Albada 1984, s. 64, yn bydragen fan 1900 ôf.
  3. Aldste my bekende fynplak: in bydrage fan 01-03-1914 yn it poesyalbum fan Minke de Jong, mei grutte farianten.
  4. Ek yn E.S. de Jong (gearst.), Foar fleurige famkes! Fryske albumferskes, [Wolvegea 1946].
  5. F.H. van Leent, Verjaringsversjes en nieuwjaarsgedichtjes, voor het jonge Nederland, Tiel [1889]; minstens trije kear werprinte.
  6. Aldste my bekende fynplak: in bydrage út 1908 yn it poesyalbum fan Petronella Andringa (Tresoar, Ljouwert).
  7. Aldste my bekende fynplak: in bydrage fan 06-02-1914 yn it poesyalbum fan Minke de Jong. Ek yn Van Albada 1984, s. 66–67, yn bydragen fan 1855 ôf.

Pleatst yn Freoneboekjes | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , | Reaksjes út op It poesyalbum fan Tytsje van Huizen

Georg Trakl, Hohenburg

 
Hohenburg

Der is nimmen yn hûs. Hjerst yn keamers;
Moanneljochte sonate
En it ûntweitsjen oan de seam fan it skimerjende wâld.

Hieltyd tinksto oan it wite antlit fan de minske
Fier fan it tumult fan de tiid;
Oer in drôgjende niigje harren jerne griene twigen,

Krús en jûn;
Omfiemet mei poarperen earms syn stjer de klankjaande,
Dy’t nei ûnbewenne finsters opstiicht.

Alsa trillet yn it tsjuster de frjemdling,
As er stadich syn eachlidden oer in minsklikenien opslacht
Dy’t fier fuort is; de sulverstim fan de wyn yn de hal.

 

Hohenburg

Es ist niemand im Haus. Herbst in Zimmern;
Mondeshelle Sonate
Und das Erwachen am Saum des dämmernden Walds.

Immer denkst du das weisse Antlitz des Menschen
Ferne dem Getümmel der Zeit;
Über ein Träumendes neigt sich gerne grünes Gezweig,

Kreuz und Abend;
Umfängt den Tönenden mit purpurnen Armen sein Stern,
Der zu unbewohnten Fenstern hinaufsteigt.

Also zittert im Dunkel der Fremdling,
Da er leise die Lider über ein Menschliches aufhebt,
Das ferne ist; die Silberstimme des Windes in Hausflur.

 

Ut Sebastian im Traum, 1915. Hohenburg is in kastiel by Innsbruck. It wie eigendom fan Rudolf von Ficker, in broer fan Trakl syn freon en mentor Ludwig von Ficker. Yn 1913–1914 hold Trakl ferskate kearen yn Hohenburg ta.

Pleatst yn Georg Trakl | Tagged | Reaksjes út op Georg Trakl, Hohenburg

Georg Trakl, Yn Hellbrunn

 
Yn Hellbrunn

De blauwe kleirop fan de jûn wer folgjend
Lâns de heuvel, by de maitiidsfiver –
As sweefden dêr de skimen fan lang ferstoarnen oer,
De skimen fan prelaten, aadlike dames –
No al bloeie yn it jûnsdal harren blommen,
De treftige fioeltsjes, rûzet fan de blauwe welle
De kristallen weach. Sa geastlik grienje
De iken oer de ferjitten paden fan de deaden,
De gouden wolk boppe de fiver.

 

In Hellbrunn

Wieder folgend der blauen Klage des Abends
Am Hügel hin, am Frühlingsweiher –
Als schwebten darüber die Schatten lange Verstorbener,
Die Schatten der Kirchenfürsten, edler Frauen –
Schon blühen ihre Blumen, die ernsten Veilchen
Im Abendgrund, rauscht des blauen Quells
Kristallne Woge. So geistlich ergrünen
Die Eichen über den vergessenen Pfaden der Toten,
Die goldene Wolke über dem Weiher.

 

Ut it tydskrift Der Brenner, 1914/1915. Hellbrunn is in slot mei park even bûten Salzburg, de stêd dêr’t Trakl hikke en tein is. In prins-aartsbiskop, Marcus Sittikus von Hohenems, hat Hellbrunn bouwe en oanlizze litten. Yn it park binne fivers en fonteinen.

Pleatst yn Georg Trakl | Tagged | Reaksjes út op Georg Trakl, Yn Hellbrunn